Цёплы фронт з Казахстана (частка пятая, апошняя :)

Цёплы фронт з Казахстана (частка пятая, апошняя :)

Не ведаю я, што яшчэ можна паглядзець у казахстанскіх гарадах. Я, калі прыязджаю, на шэрыя панадворкі гляджу, на асфальт парэпаны, на крывыя ад ветра і нетрывалай глебы клёны, на неба гэта бяздоннае, на заўсёды пабеленыя бардзюры. На сонейка жмуруся, вецер лоаўлю – ён мне валасы цяробіць. Да ракі яшчэ магу сысці (сойти)  (магчыма і так спусціцца (спуститься) сыходзіць, да Іртыша – хуткага, падступнага і амаль жоўтага. Там з выратавальнай станцыі заўжды музыку ўключаюць, а яна потым ад вады “адскоквае” і “пластуецца”: “Музыка на-а-ас связала-зала... Тайною на-а-ашей стала-тала...” 
Рэдка толькі атрымліваецца туды выбрацца. Ты ўжо даруй мне мяне, Радзіма! Але я цябе памятаю і па-ранейшаму люблю. І ты мяне, калі ласка, не забывай. Дасылай мне хоць часам свае цёплыя прывітанні! Я заўсёды так радуюся, калі сіноптыкі паведамляюць, што гэта цёплы фронт з Казахстана да нас ізноў прыйшоў!