Site Feedback

Vandaag in de metro

Het is raar, om Nederlands te spreken. Het is zooo spannend! Maar het is soms eigenlijk een heel gewoon gesprek.

Ik was in de metro. Opeens hoorde ik een paar vrouwen in het Nederlands sprekenden. Ik bleef een beetje dicht bij ze staan. Ik hoorde aan z’n gesprek dat ze een beetje de weg kwijt waren. Dus, ik kwam dichter bij en zei “Mag ik je helpen?”

“Ja, we moeten de groene lijn naar daar nemen,” zei ze, en wijsde op het kaart.

“Je moet” ik wuivde “naar beneden … en dan naar boven,” weer een handgebaar.

“Ow, dus, we moeten aan de andere kant?” vroeg ze.

“Ja,” zei ik.

En dan zei ze zoiets als “Bedankt,” en ik mompelde iets terug. Dan liep ik weg.

Het was verbazingwekkend, omdat je hoort Nederlands in de Verenigde Staten niet zo vaak, maar anders was het heel erg gewoon. Ik had eigenlijk ‘jullie’ moeten zeggen, of liever ‘u’, omdat ze volkomen vreemden waren, en blijkbaar een stuk ouder dan mij. En, aan het einde van de gesprek had ik ‘graag gedaan’ of zoiets moeten zeggen. Maar ik denk dat ik mezelf redelijk goed heb uitgedrukt, voor een gesprek dat korter dan 1 minuut was.

Share:

 

1 comment

    Please enter between 0 and 2000 characters.

     

    Corrections

    Er ging wat mis dus hier het vervolg...

     

    of: want je hoort in de Verenigde Staten niet zo vaak Nederlands.

     

    In Nederland is het (over het algemeen) geen probleem om je tegen een ouder persoon te zeggen.

    Ik heb (voor zover ik weet) nooit 'u' gebruikt tegen mijn opa's en oma's!

    Ik ken veel ouderen die liever met 'jij' aangesproken worden dan met 'u'.

    Ik heb wel eens meegemaakt dat toen een oudere man door een andere man werd aangesproken met 'u', hij antwoordde met: "wat zeg je nu voor lelijk woord?!"

    'U' gebruik men in de regel bij:

    - mensen met hoge posities.

    - sollicitaties

    - klanten

     

    In België gebruiken 'u' veel vaker. Collega's onderling bijvoorbeeld. Zelfs ouders tegen hun volwassen kinderen.

     

    Ron

    Vandaag in de metro

    Het is raar, om Nederlands te spreken. Het is zooo spannend! Maar het is soms eigenlijk een heel gewoon gesprek.

    Ik was in de metro. Opeens hoorde ik een paar vrouwen in het Nederlands sprekenden. Ik bleef een beetje dicht bij ze staan. Ik hoorde aan z’n hun gesprek dat ze een beetje de weg kwijt waren. Dus, kwam ik kwam dichter bij dichterbij en zei “Mag ik je helpen?”

    “Ja, we moeten de groene lijn naar daar nemen,” zei ze, en wijsde wees op het kaart.

    “Je moet” ik wuivde wuifde “naar beneden … en dan naar boven,” weer een handgebaar.

    “Ow, dus, we moeten aan de andere kant?” vroeg ze.

    “Ja,” zei ik.

    En dan zei ze zoiets als “Bedankt,” en ik mompelde iets terug. Dan liep ik weg.

    Het was verbazingwekkend, omdat je hoort Nederlands in de Verenigde Staten niet zo vaak Nederlands hoort, maar anders was het heel erg gewoon. Ik had eigenlijk ‘jullie’ moeten zeggen, of liever ‘u’, omdat ze volkomen vreemden waren, en blijkbaar een stuk ouder dan mij. En, aan het einde van de gesprek had ik ‘graag gedaan’ of zoiets moeten zeggen. Maar ik denk dat ik mezelf redelijk goed heb uitgedrukt, voor een gesprek dat korter dan 1 minuut was.

     

    Ron

     

    Heel erg goed en leuk verhaal en een paar zeer kleine foutjes!

    - hoorde spreken --> ww (in dit geval spreken) altijd infinitief.

    - z'n --> voor een man. Bij een vrouw: haar. Bij meervoud (m/v) hun.

    - dichterbij --> 1 woord.

    - wijzen - wees - gewezen

    - wuiven - wuifde - gewuifd

    - omdat je in de Verenigde Staten niet zo vaak Nederlands hoort

    of

    Write a correction

    Please enter between 25 and 8000 characters.

     

    More notebook entries written in Dutch

    Show More