Site Feedback

De Olifantman. Hoofdstuk 4. Merricks eerste huis. Deel 2

Één minuutje keek hij naar de foto en legde hem bij een bloem op de tafel. Een traan liep uit zijn oog en over de huid van zijn enorm lelijk gezicht heen.
„Dr. Treves“, zei hij langzaam. „U en de pleegzuster zijn heel aardig en ik ben heel gelukkig hier. Erg bedankt. Maar ik weet, dat ik hier niet lang kan blijven en ik wou in een vuurtoren, achter het hospitaal, wonen. In een vuurtoren of in een huis voor blinde mensen. Ik denk, zij zijn de beste plaatsen voor mij.
„Wat bedoel jij?“, ik vroeg. „Waarom?“
Ik keek naar hem droevig. In zijn goede hand, in zijn linkerhand hield zijn de foto van zijn moeder.Hij keek niet naar mij. Hij legde de bloem op de foto en keek daarnaar aandachtig.
„Vuurtorens hebben zeeёn rondom hen, niet waar?“, zei hij. „Niemand kon naar mij in een vuurtoren kijken, dus ik zou daar gelukkig zijn. En blinde mensen kunnen niets zien, dus zij kunnen mij niet zien, niet waar?“
„Maar Joseph“, zie hij. „Dat is jouw huis. Jij woont hier nu. Jij zal het hospitaal niet verlaten“.
„Misschien niet nu“, zie hij. „Maar straks. U bent een aardige man, dr. Treves. Maar ik kan hier niet heel lang blijven. Ik heb geen geld“.
Ik glimlachte. „Joseph“, zie ik. „Nu is het jouw huis. Begrijp je dat niet? Jij kan hiet jouw heel leven blijven“.
heel voorzichtig vertelde ik hem over de brief aan „The times“ en het geld. Ik denk niet, dat hij dat aanvankelijk heeft begrepen, dus vertelde ik dat hem weer. Één minuutje was hij heel stil. Dan stond hij op en liep snel, heen en weer over de kamer. Een vreemd geluid kwam uit hem, soortgelijk lachen.

Share:

 

0 comments

    Please enter between 0 and 2000 characters.

     

    Corrections

    De Olifantman. Hoofdstuk 4. Merricks eerste huis. Deel 2

    Één minuutje keek hij naar de foto en legde hem bij een bloem op de tafel. Een traan liep uit zijn oog en over de huid van zijn enorm(e) lelijke gezicht heen.
    „Dr. Treves“, zei hij langzaam. „U en de pleegzuster zijn heel aardig en ik ben heel gelukkig hier. Erg bedankt. Maar ik weet, dat ik hier niet lang kan blijven en ik wou in een vuurtoren, achter het hospitaal, wonen. In een vuurtoren of in een huis voor blinde mensen. Ik denk, zij zijn de beste plaatsen voor mij.
    „Wat bedoel jij?“, ik vroeg. „Waarom?“
    Ik keek bedroefd naar hem droevig. In zijn goede hand, in zijn linkerhand hield hij zijn de foto van zijn moeder.Hij keek niet naar mij. Hij legde de bloem op de foto en keek daarnaar aandachtig.
    „Vuurtorens hebben zeeёn rondom hen, niet waar?“, zei hij. „Niemand kon naar mij in een vuurtoren kijken, dus ik zou daar gelukkig zijn. En blinde mensen kunnen niets zien, dus zij kunnen mij niet zien, niet waar?“
    „Maar Joseph“, zie hij. „Dat is jouw huis. Jij woont hier nu. Jij zal het hospitaal niet verlaten“.
    „Misschien niet nu“, zie hij. „Maar straks. U bent een aardige man, dr. Treves. Maar ik kan hier niet heel lang blijven. Ik heb geen geld“.
    Ik glimlachte. „Joseph“, zie ik. „Nu is het jouw huis. Begrijp je dat niet? Jij kan hier heel jouw heel leven blijven“.
    Heel voorzichtig vertelde ik hem over de brief aan „The Times“ en het geld. Ik denk niet, dat hij dat aanvankelijk heeft begrepen, dus vertelde ik dat hem weer. Één minuutje was hij heel stil. Dan stond hij op en liep snel, heen en weer door over de kamer. Een vreemd geluid kwam uit hem, een soort gelijk lachen.

    ---

    1. zijn enorm lelijke gezicht ==> zijn gezicht is heel erg lelijk

    - zijn enorme lelijke gezicht ==> zijn gezicht is enorm en heel lelijk.

     

    2. Droevig is adjectief

    - Het droevige gezicht.

    Write a correction

    Please enter between 25 and 8000 characters.

     

    More notebook entries written in Dutch

    Show More