شعری از شاملو در آوار خونین گرگ و میش، دیگر گونه مردی آنک که خاک را سبز می خواست و عشق را شایسته زیباترین زنان که اینش به نظر هدیتی نه چنان کم بها بود که خاک و سنگ را بشاید چه مردی، چه مردی که می گفت قلب را شایسته تر آن که به هفت شمشیر عشق در خون نشیند و گلو را بایسته تر آن که زیباترین نامها را بگوید و شیرآهن کوهمردی ازین گونه عاشق میدان خونین سرنوشت، به پاشنه آشیل در نوشت روئینه تنی که راز مرگش اندوه عشق و غم تنهایی بود آه اسفندیار مغموم تو را آن به که چشم فرو پوشیده باشی آیا نه، یکی نه بسنده بود که سرنوشت مرا بسازد؟ من تنها فریاد زدم نه من از فرو رفتن تن زدم صدایی بودم من، شکلی میان اشکال و معنایی یافتم من بودم و شدم نه زان گونه که غنچه ای، گلی، یا ریشه ای که جوانه ای، یا دانه که جنگلی راست بدان گونه که عالیمردی، شهیدی تا آسمان بر او نماز برد من بینوا بندگکی سر به راه نبودم و راه بهشت مینوی من، بزرو طوع و خاکساری نبود مرا دیگر گونه خدایی می بایست شایسته آفرینه ئی که نواله ناگزیر را گردن کج نمی کند و خدایی دیگر گونه آفریدم دریغا، شیرآهن کوهمردا که تو بودی و کوهوار پیش از آن که به خاک افتی نستوه و استوار مرده بودی اما نه خدا و نه شیطان سرنوشت تو را بتی رقم زد که دیگران می پرستیدند بتی که دیگران اش می پرستیدند