Nieuwe woorden Ik luister vaak naar de radio. Af en toe hoor ik de woorden "uitgeschakeld" en "ingeschakeld". Vandaag heb ik ze eindelijk opgezocht. Uitschakelen betekent te zorgen dat iets doet het niet, of dat iemand minder invloed heeft. Inschakelen betekent te zorgen dat iets doet het wel, of aan iemand hulp te vragen. Terwijl ik over mijn vooruitgang schrijf, moet ik zeggen dat ik voel me vandaag heel goed over mijn vaardigheid Nederlands. Ik ben nog lang niet volmaakt, maar ik was eergisteren aan het chatten met een vriend uit Nederland en hij zei dat hij onder de indruk was. Hoera! :)

Vervelende dag Vandaag was een vervelende dag. Het begon toen ik mijn fiets naar de les wilde rijden. Als ik de ketting wilde afnemen, besefte ik dat beide wielen helemaal plat waren! Dus heb ik mijn auto naar de les moeten rijden. Maar de les was geweldig! Na de les reed ik terug naar huis, maar ik had niet genoeg tijd om naar de trein te lopen, en ik moet alweer rijden. Ik had nooit naar de trein gereden, en dus wist ik niet waar ik moet parkeren. Ik vroeg het aan het personeel van de metro, en zij zei dat ik moet in een ander plaats parkeren. Ik was bang dat ik te laat voor mijn afspraak zouden komen, maar ik rende terug naar mijn auto en parkeerde op straat. In ieder geval was ik net op tijd voor mijn afspraak, en hij ging heel goed. Nadat ik thuis kwam, en een beetje voedsel had gegeten, wilde ik wandelen, omdat ik de hele dag rond had gereden. Ik woon in een appartement, maar het is een goedkoop appartement. Toen ik naar beneden kwam, om de gebouw uit te gaan, was de buitendeur op slot! Feitelijk was de slot kapot en hij zat vast. Ik moet bellen en een reparatie aanvragen. Twintig minuten later mocht ik (uiteindelijk!) wandelen. Er was nog licht, en het temperatuur was ideaal. ‘Nou,’ dacht ik, ‘lekker naar radio 1 streaming uit Nederland luisteren.’ Oje, geen signaal. (Toch was het een leuke wandeling. Ik dacht over wat ik zouden schrijven op italki toen ik thuis kwam.)

Mijn favoriete rol Als een kind had ik vaak theater cursussen. Èèn van mijn eerste toneelstukken was een Japanse verhaal over een kraanmeid. Ik weet nie meer precies wat gebeurde of waarom, maar ik herinner wel dat mijn moeder het mooiste kimono kostuum heeft genaaid. Ik was zò blij dat ik dat kostuum mag dragen. Later heb ik met mijn vrienden en ons drama leraar een versie van Macbeth gemaakt. Weet ik veel waarom, maar we dachten dat het leuk zou zijn om een komedie ervan te maken. En dat was het ook! Voor ons, ten minste. Ik weet zeker dat het zeer pijnlijk had moeten zijn voor ons ouders te bekijken. Vooral teksten zoals “They have tied me to a stake … and cheese!” Maar mijn lievelings toneelstuk was degene dat we maakte in de les over hoe je moet op het podium lijken te vechten, met wapens of vuisten, of wat dan ook. Het was zo’n avontuur verhaal over hoe de zus van de held (een briljante wetenschapper die net een belangrijke uitvinding heeft gemaakt) werd ontvoerd door de èèn of ander Bond-villain types. Natuurlijk waren er heel veel vechtscènes, en de zus werd uiteindelijk gered. En ik mocht de zus spelen!

Vandaag in de metro Het is raar, om Nederlands te spreken. Het is zooo spannend! Maar het is soms eigenlijk een heel gewoon gesprek. Ik was in de metro. Opeens hoorde ik een paar vrouwen in het Nederlands sprekenden. Ik bleef een beetje dicht bij ze staan. Ik hoorde aan z’n gesprek dat ze een beetje de weg kwijt waren. Dus, ik kwam dichter bij en zei “Mag ik je helpen?” “Ja, we moeten de groene lijn naar daar nemen,” zei ze, en wijsde op het kaart. “Je moet” ik wuivde “naar beneden … en dan naar boven,” weer een handgebaar. “Ow, dus, we moeten aan de andere kant?” vroeg ze. “Ja,” zei ik. En dan zei ze zoiets als “Bedankt,” en ik mompelde iets terug. Dan liep ik weg. Het was verbazingwekkend, omdat je hoort Nederlands in de Verenigde Staten niet zo vaak, maar anders was het heel erg gewoon. Ik had eigenlijk ‘jullie’ moeten zeggen, of liever ‘u’, omdat ze volkomen vreemden waren, en blijkbaar een stuk ouder dan mij. En, aan het einde van de gesprek had ik ‘graag gedaan’ of zoiets moeten zeggen. Maar ik denk dat ik mezelf redelijk goed heb uitgedrukt, voor een gesprek dat korter dan 1 minuut was.

Gedachten over kunst Vroeger was kunst altijd iets zoals schilderen, tekenen, of standbeelden maken. Het was geaccepteerd dat het doel van een kunstwerk was mooi te zijn. Tenslotte, ging kunst alleen over een onderwerp uit een kleine groep van acceptabel onderwerpen-- religieuse of didactische verhalen, portretten, landschappen, enzovoort. Maar, in het twintigste eeuw is dat door Marcel Duchamp verandert. Volgens Duchamp kan alles kunst zijn, als een kunstenaar maar zei dat het kunst is. Dat is een hele andere mening, maar hij is het tot een deel van ons tijdgeest geslaagd te maken. Dus, voor mij, maakt het geen zin om te vragen of iets kunst is of niet. Alles is kunst! Het enige vraag die we nog hebben is “Mag ik dit soort kunst?”