Życie hydraulika przed i podczas epidemii Jak wiele innych osób, móje życie całkowicie się zmieniło nie dawno po tym, jak media i rząd stanu NJ uznały koronowirusa za poważne zagrożenie. Przyznam się, że od razu nie brałem tego wirusa zbyt poważnie. Jako młoda osoba, sądziłem, że on nie będzie mnie dotyczył. A jako hydraulik, uważałem siebie za istotnego pracownika, który nigdy nie straci swojej pracy. Niestety, myliłem się. Firma dla której pracowałem gównie zajmowała się remontami w budynkach komercyjnych. To znaczy, przeprowadziliśmy remonty (gównie od samych podstaw) w zakładach, siłowniach i innych przedsiębiorstwach gospodarczych tego typu. Naszym ostatnim dużym projektem była instalacja nowych linii sanitarnych i wodociągowych w dużym magazynie, używano do produkcji szkła hartowanego. Pod końcowe etapy projektu, musiałem nakryć niektóre linie wentylacyjne specjalną ognioodporną izolacją. Musieliśmy to zrobić zgodnie z kodeksem budowlanym egzekwowane przez lokalnego inspektora. (W tym mieście akurat nie można było zostawić rur z plastiku bez specjalnego pokrycia w takim typu budynku) Szef powiedział mi ogromny komplement pod koniec roboty i od tego czasu, moje umiejętności hydrauliczne błyskawicznie szybko zaczęły się polepszać. Przez następne 2 miesiące, prowadzący coraz częściej zostawiał mnie sam na robotach, tłumacz tylko to, co trzeba było zrobić. Ciężko pracowałem i często miałem trudności z tym co robiłem, ale jakoś zawsze udało mi się pokonać przeszkody przede mną. Po prostu byłem na siódmym niebie i czułem się nieśmiertelny. Oczywiście dopóki nie pojawił się wirus... 3 tygodnie po pojawieniu się Wirusa w naszych lokalnych mediach, sytuacja w pracy naprawdę zaczęła się pogarszać. Coraz częściej pracowałem u szefa, wykańczając w środku jego domu. Miał coraz mniej pracy poza domem, i głównie skupialiśmy się na tym remoncie. Szef myślał bardzo optymistycznie na samym początku. Uważał, że za kilka tygodni, wszystko wróci do normy... Ale ja wiedziałem lepiej.