Ag feabhsú Dia daoibh , Nuair a bhí mé ar scoil, níor mhaith liom Gaeilge ar cor ar bith. Ní raibh aon seans agam chun an teanga a cleachtadh. Mar sin de, cheap mé gur ba theanga bás í an nGaeilge. Bhí an múinteoireacht ladránach agus d'fhaighinn 27 faoin gcéad i gach scúdú. Ar aon nós, chuaigh mé go dtí Coláiste Samhraidh i Spidéal tar éis cúigiú bliain (bliain a cúig?). Ar an chéad lá, shuigh mé taobh thiar den seomra rang. Nuair a tháinig an múinteoir, chuir sí ceist orm , "Cad is aimn duit?" agus dúirt mé "Ní thuigim!". Tar éis 10 mbliana agus an teanga ag foghlaim ! Bhí ionadh ar an múinteoir. Tar éis an 3 seachtaine, níor fhoghlaim mé aon rud seachas "Beidh mé". Ach , an rud is tábhachtach ná - d'athraigh mé mo dhearcadh. Ba teanga beo í. 20 bhliain ina dhiaidh sin, thosaigh mé an teanga a labhairt le mo chairde. Anois is bréa liom an teanga agus labhraím í go minic.