Цёплы фронт з Казахстана (частка першая)

Прадмова: Ггэта я калісьці напісаў пра сваю рРадзіму. Потым пераклаў на беларускую мову. Цяпер спадзяюся, што мне хтосьці дапаможа праверыць. 

У Ноавасібірску, як і ва ўсёй Сібіры, цяпер дзіўна цяёплоа. Пачатак кастрычніка, а на вуліцы +20. Сіноптыкі кажуць: "Гэта цёплы фронт з Казахстана прыйшоў". У нас заўсёды так: калі дажджы - хутчэй за ўсё, з Еўропы, калі мароз - стоадсоткава гэта “арктычны антыцыклон”, а цяпло ў нас ад “цёплых мас паветра з Казахстана”... Мне вельмі прыемна, што і праз шаснаццаць гадоў пасля маёй “здрады” рРадзіма не забывае мяне, дасылае сваё цёплае прывітанне. 
Мае прыяцелі, якія часам наведваюць Казахстан - праездам ці адмыслова (мэтанакіравана), пытаюць мяне: “Ці можна паглядзець нешта у ў Петрапаўлаўску, Паўладары, Усць-Каменагорску?” Халера яго ведае... Гарады там аднолькава-жахлівенькія – з вечна пабелеянымi бардзюрамі на вуліцах і запар у шэрых дзевяціпавярхоўках (паабапал якіх стаяць шэрыя дзевяціпавярхоўкі) ... Стэп там, ды вецер... Вам не спадабаецца... Сонца смажыць прама (якраз) ў патыліцу. Мне цяпер у Сібіры так не хапае сонца - асабліва ў зімку, калі ўжо а трэцяй-чацвёртай цямнее. Як можна жыць у такіх прыцемках?