Alışveriş manyağım Hayatımda çok sevdiğim şeyleri var. Bunlar arasında en çok arzu edilen alışveriş yapmadır. Bunu o kadar seviyorum ki, bazen faturalarım ödemek yerine, hep paralarımı elektronik alışverişte harcıyorum. Aynı zamanda, bu tutkum en büyük düşmanım. Beş sene önce, Makedon arkadaşlarımla beraber Prag'a gittik. Otelimizden şehrin merkeziye kadar, 50 kilometre vardı. Merkeze giderken ilk otobüse bindik. On-üçüncü istasyonda otobüsten inip metroya bindik. Prag'ın merkezi tarihin olarak çok ilginçtir. Rahatlamak için güzel lokallar da var. Gerçekten her şey bir masaldan gibi. Fakat arkadaşlarımla gitmeden önce, Prag'a babamla gitmişip tüm tarih yerleri ziyaret etmiştim. Bunun için arkadaşlarımdan ayırıp bir alışveriş merkezine gittim. Alışveriş merkezinde olarken, benim için yeni bir dünya başlıyor. Mola olarken bir hayat geçebilirse, hiç fark etmezsem. Yeni kifayetleri koksundan, onların renklerden ve modellerden hep zevk alıyorum. O gün Pazartesiydi. Prag'da Pazartesinden Cumaya kadar gece saatleri dokuz buçuktan sonra hiç metro yoktu. Mağazalardayken çok vakit geçirmişliğini hiç fark etmedim. Birden kol saatime göz atıp gördüğümden şaşardım. Hızca moladan çıkıp metroya kadar koşmayı başladım. O kadar hızlı koşuyordum ki metroda geldiğim an, içimde hiç nefesim kalmadı. Buna rağmen, metro da yoktu. Öğrendiğime göre, son metro 5 dakika daha önce gitmişti. Taksiyle otobüs istasyona kadar gidecektim fakat bende yeterli param kalmadı. O gece sabaha kadar sokakta kaldım. Gelecek gün, otele giderek kendim kendime daha fazla alışveriş yapmamayı önerdim. Kendime önerdiğim gibi yaptım mı?- Hiç yapmadım. O durumdan beri beş sene geçti. Hala aynı tutkum var. Hala hep tutuğum param alışverişte harcanıyorum. Ama yapacak bir şey yok. Bu benim narkotik gibi zaten. Eğer bir hafta içinde gardırobum yeni bir etek ya da gömlekle hiç yenilemezsem, mutluluk konuları hakkında hiç konuşamam. Yani, alışveriş yaparken, kendim kendimi yerine getiriyorum. Garip biriyim!!!

Benim hakkında Merhaba! Benim adim Veselinka, fakat arkadaşlarım bana sadece Vese diyorlar. İki sene boyunca, yüksek lisans yaptığım sebeplerden, İzmir'de yaşıyordum. İzmir'de yaşamayı çok sevindim; özelikle, deniz kenarında yürümeyi tercih ediyordum. İzmir'deyken, TÖMER'de ders aldım. Ders giderken çok Türkçe'yi öğrendim. Buna rağmen, pek çok derslerimi sevinmedim. En son, TÖMER'e gitmekten vazgeçtim. Memleketimde döndüğüm andan, şu ana kadar iki ay var. O zamandan beri hiç Türkçe'yi konuşmadım. Şu an, Türkçemi düzelmeyi çalışıyorum. Daha çok pratik yapmayı sevdiğimden, Türkçe konuşanlarla sohbet etmeyi sevirim.