สุริยา เลื่อนลาลับ
สุดคณานับ เนิ่นนานปี
ณ.ริมฝั่ง มหานที
พระรถเมรี ร่ำรี้ ร่ำไร
สำเนียงน้อง ร่ำร้องว่า
โอ้โอ๋กรรมมา แต่ปางไหน
อยู่หลัดๆ ก็มาพลัดพรากไป
แม่พวงมาลัย กลุ้มอุรา
เคยถนอม หอมระรื่น
จากไปเป็นอื่น เสียแล้วหนา
เมรีหมดหวัง ละก็มานั่งโศกา
ฟูมฟายน้ำตา หลั่งไหลนอง
โฉมยุพิน... ปิ่นนารี
ทุบอกชกตี ปากร่ำร้อง
ว่าภัสดา ไม่หันหน้ามามอง
รักหลุดลอยละล่อง ลอยไป
(ดนตรี)
พระรถตอบถ้อย เจ้าอย่าน้อยใจนัก
เมรี... เป็นยักษ์ จักอยู่ไฉน
พี่เป็นมนุษย์ หรือจะมาฉุดดวงใจ
น้องจงกลับไป เสียเถิดนาง
แม่ขวัญตา แทบอาสัญ
ใจรักมั่น ไม่จืดจาง
เศร้าโศกโศกา ไม่วายวาง
หมดหนทาง จะติดตาม
ด้วยทะเล กั้นขวางหน้า
หมดปัญญา แม่นงราม
กู่ตะโกน จนก้องน้ำ
บาปเวรหรือกรรม เล่าจอมใจ
แม้นพี่ไม่กลับ... มารับขวัญ
ขอถวายชีวัน ไม่หวั่นไหว
นางก็พลัน กลั้นใจตาย
น่าเห็นใจ แม่นงเยาว์
รักเขาข้างเดียว ข้าวเหนียวนึ่ง
น้ำท่วมไม่ถึง อับอายเขา
ไม่ส่องกระจก และชะโงกดูเงา
ว่าตัวของเรา ต้องเจียมตน
อยากเจอรักแท้ ที่แน่วแน่นอนนัก
พี่จะบอกให้น้องรัก เอาบุญสักคน
ลองรักกับพี่ ซิไม่มีอับจน
เจ้าจะสุขล้น เพราะพี่เป็นคนใจดี
เจ้าจะสุขล้นเพราะพี่เป็นคน... ใจเดียว
Part of learning a foreign language is having some sort of "awkward moments" from time to time. Don't worry you are not alone!
So what if in a middle of a conversation you find yourself pausing for a few minutes, then as you try to revert back to what you're talking about you realise that you are no longer making any sense at all and that you can no longer go on with talking because you are already at a loss for words!! What's supposed to be a short pause becomes a very long one and the lively conversation now feels like an examination.
Now as you run out of words suddenly you transform into a very quite being, not uttering any words, just smiling and nodding all the while) and your mind says "Im outta here"
Don't worry you are not alone.
