Dzisiaj przeczytam wiersz, od którego zaczęła się moja miłość do poezji. Nie lubiłam klasyki, z którą nie czułam połączenia, ale ten o przyrodzie pokazał, że mogę lubić, tylko wybierając gatunek. Kazimierz Wierzyński Zielono mam w głowie Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną na klombach mych myśli sadzone za młodu Pod słońcem co dało mi duszę błękitną i które mi świeci bez trosk i zachodu. Rozdaję wokoło mój uśmiech, bukiety rozdaję wokoło i jestem radosną wichurą zachwytu i szczęścia poety co zamiast człowiekiem powinien być wiosną!