რამ შემქმნა ადამიანად? რატომ არ მოვედ წვიმადა, რომ ვყოფილიყავ მუდამა ღრუბელთ გულ-მკერდის მძივადა, მიწაზე გადმოსაგდებად ცვარად ან თოვლად ცივადა? არ გამწირავდა პატრონი ასე ოხრად და ტივლადა! ცაშივე ამიტაცებდა თან მატარებდა შვილადა. ასე არ დამჭირდებოდა სულ მუდამ ყოფნა ფრთხილადა. მზის მოტრფიალე ვივლიდი სიკვდილის გამაწბილადა; მაღლა ცა, დაბლა ხმელეთი მე მექნებოდა წილადა. გავიხარებდი, მთა-ბარსა ოდეს ვნახავდი მწვანედა, მორწყულსა ჩემის ოფლითა, ყვავილებს შიგნით, გარეთა, გადავუშლიდი გულ-მკერდსა დღისით მზეს, ღამით მთვარესა. სიცოცხლეს ვაგრძნობინებდი მომაკვდავ არემარესა. თოვლად ქცეულსა გულშია ცეცხლად იმედი მრჩებოდა, რომ ისევ ჩემი სიკვდილი სიცოცხლედ გადიქცეოდა და განახლებულ ბუნებას ყელ-ყურზე მოეხვეოდა. Почему я создан человеком? Почему, исполненный красы, В сонме туч, в высоком мире неком, Не рожден я капелькой росы? Отчего никто меня не мечет Ни дождем, ни вьюгою с высот? Чем иным владыка мой излечит Грудь мою от горя и забот? Взял бы он меня к себе обратно И не разлучался бы со мной, Чтоб не жить мне в мир