więc tak: Nikol - Nikolu, Daniel - Danielu, Magda - Magdo, Sebastian - Sebastianie, Maciek - Maćku, Weronika - Weroniko (zdrobnienie: Wera, Wiki), Oliwia - Oliwio, Dominika - Dominiko (krótsza wersja mało spotykana, chyba że wśród bliskich sobie osób np. Domi), Kuba - Kubo, Łukasz - Łukaszu, Eryk - Eryku, Oktawian - Oktawianie co do błędów, to nie jest ich dużo, na wstępie lepiej by brzmiało jakby było "chciałbym wiedzieć" tylko wtedy to się rymuje z powiedzieć, więc też dziwnie brzmi i całe zdanie trzeba trochę poprawić ;) później jest trochę niezrozumiałe zdanie to z rodzicami. Miałeś na myśli że zagraniczne imiona stają się coraz popularniejsze w polskich rodzinach? i nie w tym wiadomości, tylko w tej :) także pozdrawiam :)

Iwona odpowiedziała na pytanie a ja poprawię Twoją wypowiedź :) Nie mówimy /chcę umieć jak powiedzieć/ - powiemy /chcę umieć powiedzieć/ albo /chcę wiedzieć jak powiedzieć/. Nigdy nie połączymy /umieć/ i /jak/. Obce imię - liczba mnoga to /obce imiona/, nie /obcy imienia/ :) W angielskim mówimy /finish with/, w polskim - /kończyć się na/. Więc imiona mogą kończyć się w wołaczu na 'o'. Kiedy mówimy o przypadkach, mówimy że coś jest /w wołaczu/, /w miejscowniku/ itp. Czyli: imiona kobiet kończą się na 'o' w wołaczu, a imiona mężczyzn tak samo jak w miejscowniku. Forma /takie samo/ odpowiada na pytanie 'jakie', czyli przypomina przymiotnik (np. żadne dziecko nie jest takie samo jak inne). Natomiast po /kończyć się/ użyjemy przysłówka - bo odpowiada na pytanie 'jak' (kończyć się dobrze, źle, tak samo). Po /coraz/ zawsze będzie stopień wyższy przymiotnika - coraz popularniejsze = getting more popular Forma /gdyby mogliście/ jest zła ale nie wiem tak naprawdę dlaczego :( Polak zawsze powie /gdybyście mogli/. Może 'gdyby' zawsze przejmuje końcówkę 'ście'? Nie wiem, jeśli chcesz to spytam kogoś. /tamte są imiona polskich dzieci w mojej szkole/ -> /to są imiona polskich dzieci w mojej szkole/. Nie używa się /tamte/ jeśli dopiero o nich wspomniałeś :) /błędy w tym wiadomość/ -> /błędy w tej wiadomości/ - narzędnik. Przyimek 'w' w większości przypadków będzie się łączył z narzędnikiem. /to dokładnie co miałem na myśli/ - nie potrzeba tu /co/. A to co nazywasz krótszą formą imienia możesz także nazwać zdrobnieniem (zdrobnienie, r.nijaki) :) Poza tymi kilkoma błędami bardzo dobra gramatyka, zawsze bardzo podziwiam ludzi, którzy uczą się polskiego :) Jeśli masz jakieś pytania to pisz. Pozdrawiam, Ania

Correction :) Witajcie! Mam nadzieję, że będziecie mogli mi pomóc! Chciałbym dowiedzieć się jak prawidłowo wymawiać polskie imiona, używając wołacza. Szczególnie krótsze wersje imion, np. 'Jakub' => 'Kuba', 'Katarzyna'=>'Kasia', itd. Wiem, że imiona kobiet konczą się z wołaczem 'o', a imiona mężczyzn tak samo jak z miejscownikiem. Ponieważ obce imiona robią się coraz popularniejsze (pracuję w szkole podstawowej w której jest dużo uczniów z Polski), co stanie się z obcymi imionami? Byłbym bardzo wdzięczny, gdybyście mogli mi pomóc i powiedzieć jak wymówić te imiona używając wołacza: Nikol, Daniel, Magda, Ola, Sebastian, Maciek, Weronika (czy jest krótsza wersja tego imienia?), Oliwia, Dominika (znowu, czy jest krótsza wersja?), Kuba, Łukasz, Eryk i Oktawian (takie są imiona polskich dzieci w mojej szkole). Dziękuję bardzo :) P.S. Jeśli zrobiłem jakieś błędy w tej wiadomości, proszę poprawcie mnie!

"Miejscownik odpowiada na pytanie Z kim? Z czym? Danielem, Bartkiem, Janem, Oktawianem, Łukaszem, Erykiem, Kubą" – myślę, że to jest narzędnik, prawda?

Twoja wiadomość została już poprawiona, ale... W przypadku imion kobiecych wołacz kończy się na "o": Weroniko, Katarzyno, Anno, Oliwio, Magdaleno lub na "u" Kasiu, Aniu, Olu W przypadku męskich imion nigdy nie wygląda to jak w miejscowniku. Miejscownik odpowiada na pytanie Z kim? Z czym? Danielem, Bartkiem, Janem, Oktawianem, Łukaszem, Erykiem, Kubą W wołaczu wygląda to tak: Danielu, Bartku, Janie, Oktawianie, Łukaszu, Eryku, Kubo Poza tym moim zdaniem wołacza używa się niezbyt często a w niektórych przypadkach brzmi to dziwnie. Gdybym wołała jakieś dziecko robiłabym to jednak w mianowniku: Weronika! Ola! Kuba! itd. W wołaczu brzmi to jakoś tak sztucznie i przestarzale.