Dia dhaoibh, Tá beagán aistriúchán á dhéanamh agam (chun mo chuid Gaeilge a fheabhsú)! Is leabhar suimiúil é. Bheinn búioch as ceartúcháin/moltaí! Dúiseacht An Domhan, 114 milliún bliain ó shin, maidin amháin tar éis éirí na gréine; d’óscail an chead bhláth riamh i dtreo ghathanna na gréine. Roimh an cúis tábhachtach seo agus í ag foilsiú claochlú éabhlóideach i saol na bplándaí, bhí an phláinéid clúdaithe i bhfásra ar feadh na milliúin bliain. Is docha nár mhair an chead bhláth i bhfad agus d’fhan bláthanna annamh agus scoite, mar gheall ar na coinníollacha neamhfhabhracha. Lá amhain, áfach, bhain tairseach chriticiúil amach agus go tobann, bheadh pléascadh den dath agus boladh ar fud an domhain ann – dá mbeadh aithne airithe ann chun í a fheiceáil. I bhfad níos déanaí, d’imir na bláthanna ról riachtanach mar gheall ar an éabhlóid aitheanta den créatúr eile. Bhí suim mhór ag na daoine iontu. Nuair a bhí aithne na ndaoine ag éirí, is dócha gurb é na bláthanna a bhí na chead rúdaí gan chuspóir úsáideach dóibh gur luach a chur na daoine orthu. Thug said inspioráid d’fhilí, d'ealaíontóirí agus do draíodóirí. Deir íosa linn machnamh a dhéanamh ar na bláthanna agus ba cheart dúinn foghlaim uathu cad is fearr an modh maireachtála. Uair amháin, le linn seanmóir chiúin go raibh an buddha ag tabhairt, choinnigh sé suas bláth agus d’amharc sé air. Tar éis tamaill, thósaigh manach amháin darbh ainm Mahakasyapa ag miongháire. Deirtear gurbh é an t-aon duine a thuig an seanmóir. De réir finscéal, ab ea an aoibh sin a tháinig ó bhunús zen.