Language exchange through video games

صلح / سلاح - بخش ۳ ... و پس حرامزاده ای لاغر از طریق تیراندازی شما را می کشد. ...And then some skinny prick kills you with an arrow. رنج دهنده، مگر؟ البته، هم از دلیل به حداقل رساندن ناسزا و هم از عدم دانش ناسزا فارسی ام محدودم. Annoying, no? Of course I'm limited here by my trying to minimise profanity, as well as by my lack of knowledge of Persian profanity. مایه تاسف است، چون دانش ناسزا خیلی مفید است. It's a shame, because knowledge of profanity is of great practical use. باز هم به داستان برگردیم. Back to the story then... ظاهرا، کمانداران بریتانیایی به ارتش فرانسوی خیلی رنج دادند. بر اساس این داستان، وقتی کمانداران توسط دشمن بازداشت شدند، دو انگشتی را که برای تیراندازی استفاده می شود قطع شدند. It would seem that, for the French army, the British archers were particularly annoying. According to the story, whenever archers were captured by the enemy, the two fingers used for shooting were cut off. در نتیجه، در زمین جنگ، نشان دادن این دو انگشت برای سربازان بریتانیایی یک نشان مخالفت شد. As a result, in the battlefield, the display of said fingers became a symbol of defiance among the British soldiers. و بنابرین رسم ادامه دارد. یعنی، اگر داستان واقعی باشد، اما هیچ مدرک تاریخی از آن حمایت نمی کند. And thus the tradition continues. That is, if the story is true, which no historical evidence actually supports. - لذا، اگر شما بخواهید تا پروفیل شما بریتانیایان را دفع کند، می توانید این نشان را به کار برید. هر چند، اگر راست گویم، احتمال دارد که این نشان آنها را از طریق طنز جذب کند... So, if you want your profile to chase away the British, this is the symbol for you to use... ...although, to be honest, it's more likely to attract them by way of irony. =D اما فراموش نکنید: در خیابان از او استفاده نکنید. But just remember: don't go using it in the streets. (All these articles without insulting any ethnicities... I guess archers and snipers will do. =P)

صلح / سلاح - بخش ۲ پیش از اینکه شروع به نوشتن مقاله بعدی ام می کنم، دو نشانی که قبلا قصد داشتم آنها را نشان داده باشم (به امید) اینجاست: Before I start on my next entry, here (hopefully) are the two pictures I intended to show previously: ·······_········_ ······\ _\·····|_| ·········\··\··|··| ·__·__\=\·|=| ||_|||_|······__·_| ···|········|_··/···| ·····\·········|···/ ·······_········_ ······\\_\····|!_!| ········\·-·\··|·-·| ·__·_·\·=·\|·=·| |·"···"····"·····"···|| ···\···················/ ········|············| - ( Disclaimer: برای درستی تاریخی این مقاله مسئول نیستم. I am not responsible for the historical accuracy of this article. =P ) موضوع دیشب صلح بود، و سپس امشب به موضوع سلاح می گردیم. Last night's subject was peace, and so tonight we turn to weapons. برای این داستان، ما باید به عقب برگردیم؛ در این مورد، وقت جنگ آژینکور* را دیدار می کنیم. For this story, we must go back in time; in this case, we shall visit the time of the Battle of Agincourt. ( *درباره ی هجی این کلمه مطمئن نیستم. کمک؟ Not too sure about the spelling here. Any assistance? ) تصور کنید که شما سرباز بودید در قرن پانزدهم میلادی. Imagine you're a soldier in the 1400s (Gregorian calendar). (و اینجا دارم جاه طلب می شوم: and it is here that I become ambitious:) به طور شدید تمرین کردید. شیاد حتی تجربه تعداد جنگ ها پیشین را داشته باشید. روز جنگ می رسد، و حالا در زمین جنگ می ایستید - ارتشتن و مخالفان، و حاضر می شوید، همه ی سربازان دو طرف، آماده برای جنگ کردن و مردن از طریق شمشیر. Strenuously have you trained. Perhaps you even have experience of numerous prior battles. The big day arrives, and there you all stand on the battlefield - your army and the enemy, ready, every man of either faction, ready to fight and die by the sword...

صلح / سلاح - بخش ۱ به همه ی شما که می خواهند در آینده در آمریکا یا کانادا زندگی کنید، و همچنان فقط به یادگیری انگلیسی آمریکایی علاقمندید، چیزی دارم که می تواند مفید باشد. To those among you who have their sights set on living in America or Canada, and as such are only interested in learning American English, I have something that may be of use. با این دانش مجهزتان می کنم که از طریق کاربرد آن می توانید هم آمریکاییان را جذب کنید، و هم انگلیسی زبانان دیگر را دفع کنید. I offer to arm you with knowledge by way of which one may both attract Americans and repel other native English speakers. (This is where I screw up by mixing idioms of both languages... Enjoy:) می توان گفت که قدرت به دسترس است، اما هرگز دور از دست نبود. You could say the power is within your hands. As it turns out, it was never far from them. ببینید: Consider: _ _ \ _\ |_| \ \ | | __ __\=\ |=| ||_|||_| __ _| | |_ / | \ | / یکی از نشان های بینالمللی برای صلح. An international symbol of peace. سپس، توسط این تغییر کوچک Then, with one small change, یعنی، به جهت کف دست that is, to the way the palm faces, ببینیم: we have: _ _ \\_\ |!_!| \ - \ | - | __ _ \ = \| = | | " " " " || \ / | | در بسیار کشورها، این هم نشانی صلح است. در آمریکا، هیچ معنی مخصوصی ندارد. In many countries, this is also a sign of peace. In America, it has no meaning in particular. پس، به بریتانیا میرسیم، و اینجا توهینی است. همان معنی نشان دادن انگشت وسط دارد. Then, we arrive in Britain, and suddenly it becomes an insult, with roughly the same force as the middle finger. درباره ی تاریخ کاربرد این نشان در بریتانیا یک داستان جالب هست، هر چند احتمال دارد که واقعی نباشد. There is an interesting story about the history of the use of this symbol in Britain, although it's probably not true. ادامه دارد... To be continued...

Cadence (Part 2) (Part 4) مترجم درخواست را نیافت. در همین وقت ناهار می خورد، و پیام خودکار شده ای خلق کرده بود. هر کسی که کوچکترین بخش زبان ولزی می شناسد، مثلا، از دلیلی که آنها او را در مدرسه یاد گرفتند، این می داند که "ترجمه" درست نبود، اما با این وجود، تابلو خلق شد. The translator never got the request. At that very time, he was having his lunch, and had left behind an automated message. Anyone who knows the slightest bit of Welsh by, for instance, learning it at school, would know that the "translation" was incorrect, but despite this, the sign was made anyway. نتیجه اینجاست: Here's the result: http://newsimg.bbc.co.uk/media/images/45162000/jpg/_45162744_-2.jpg متن انگلیسی می گوید: "ورود کامیون ها ممنوع است. فقط منطقه ی مسکونی." متن ولزی می گوید: "در حال حاضر در دفتر نیستم. لطفا تکالیفی ارسال کنید تا ترجمه شوند." The English reads: "No entry for heavy goods vehicles. Residential site only." The Welsh reads: "I'm not in the office at the moment. Send any work to be translated." --- Guess that's enough for now, after all... ...ethnic jokes get mighty old. (Not any time soon though.)

Cadence (Part 2) (Part 3) (یا بی عنوان - بخش... ۱۱؟) بیست درصد مردم ولز زبان ولزی صحبت می کنند. این یعنی هشتاد درصد صحبتش نمی کنند، و به همان دلیل، مترجمات حرفه هستند که کار ترجمه ی این تابلو ها را می کنند. در یک صورت، شورای محلی سوانزی به کمک یکی از این مترجمات نیاز داشت، و به او این تکلیف را توسط ایمیل داد: 20% of Welsh people speak Welsh. That means 80% don't. For this very reason, there are professional translators who do the work of translating these road signs. In one case, the local council of Swansea required the aid of one of these translators, and gave him the following task by e-mail. این متن را ترجمه کنید: Translate this text: " ورود کامیون ها ممنوع است. فقط منطقه ی مسکونی. No entry for heavy goods vehicles. Residential site only. " جواب به تازگی رسید. تابلو به زودی خلق شد، و سپس کنار راه گذاشته شد. Quickly did the response arrive. The sign was soon built, and then placed at the roadside. فقط یک مشکل هست. There was just one problem. (as shall be illuminated in the next article...)

Cadence (Part 2) (Part 2) (بلافاصله ...immediately.) خارج از ولز، لهجه ی ولزی با کار روزانه کمک نمی کند، مگر کمدین باشید. برای من، شخصا، وقتی این لهجه را می شنوم، تقریبا خنده ام می گیرد. همان طوری که خواندن زبان هلندی برای یک انگلیسی زبان است (لغت هلندی برای "صفحه ی اصلی" را ببینید)، شنیدن لهجه ی ولزی خنده دار است. Outside of Wales, their accent just isn't conducive to everyday work, unless you're a comedian. For my part, personally, every time I hear it, I just about burst out laughing. It sounds funny in the same way that, to an English speaker, the Dutch language looks funny (just look at their word for "homepage"). بنابرین، می توان فکر کرد که شاید مردم ولز خواهند آن را اجتناب کنند که می تواند شهرت خود را بیشتر خسارت زند. With this in mind, one may think that perhaps the people of Wales would wish to avoid whatever could ruin their reputation further. این را خواهم گفت که مردم ولز سرافراز هستند. هم از میراثشان هم از زبانشان سرافرازند. بر خلاف اسکاتلند، جایی که در آن احتمال دارد که همه ی گیلیک زبانان بتوانند در یک شهر گذاشته شوند، در ولز بیست درصد مردم زبان ولزی صحبت می کنند. I will say this: the Welsh are a proud people, both of their heritage and their language. As opposed to Scotland, a place where all the speakers of the native language could probably fit in one town, 20% of Welsh people speak Welsh. در واقع، دولت بریتانیا و پارلمان ولزی این زبان را حفاظت می کنند. در مدارس ولز هر بچه زبان ولزی را یاد می گیرد، و در کل کشور لازم است که هر تابلو راهنمایی به زبان های انگلیسی و ولزی نوشته می شود. In fact, the British government, along with the Welsh Parliament actively protect the language. In Welsh schools, every child studies it, and throughout Wales all road signs must be written in both English and Welsh. (باز هم ادامه دارد. Again, to be continued.)

Cadence (Part 2) (Part 1) چند مقاله ی پیش در مورد لهجه های محلی در جزایر بریتانیا نوشتم. گفتم که لهجه های ایرلندی و ولزی مثل آواز به نظر می رسند، و این درست است، اما دقیق تر است این را بگویم که لهجه ی ایرلندی (جنوبی) صدایی مهمان نوازی دارد. البته از دلیل تاریخ آن کشور، این یک نوعی مهمان نوازی مخمور است. یعنی، مخمور، با خطر بمب ها. A few articles back I discussed the local accents of the British Isles. I said the Irish and Welsh accents sounded like singing, which is true, but more accurately, the (Southern) Irish accent has a sound of hospitality about it. Of course, given the history of said country, it's a drunken hospitality. Drunk, that is, with a risk of bombs. لهجه ی ولزی داستانی جالب تر دارد، و این موضوع امروز است. The Welsh accent is a more interesting story, and this is today's subject. اگر لهجه ی ایرلندی مهمان نواز باشد، لهجه ی ولزی صدای childlike innocence را دارد. سخت است به طور حرف توضیح کنم، اما سعی خواهم کرد. If the Irish accent is hospitable, the Welsh accent has the sound of childlike innocence. It's difficult to put into words why, but I'll give it a shot. بسیار کس از ولز به انگلستان، کشور همسایه، سر کار می روند. بسیار این کسان به زودی شروع به تقلید لهجه ی انگلیسی می کنند. Many Welsh people go to work in England, the neighbouring country. Many of these people quickly start to speak with an English accent. (ادامه دارد... To be continued...)

Cadence (Part 1) ... (Part 2) Still here, I hope? Anyway... --- ... با این وجود، یک راننده ی لهستانی هست که برای این مقامات خیلی مشکل ساز بود. That said, there once was a Polish driver who proved very problematic for the aforementioned authorities. نامش: His name: "Prawo Jazdy" پلیس ایرلند بیش از پنجاه بار نام این فرد را برای تعداد بزرگ جرم های نسبت به رانندگی ثبت کرد، اما با این وجود نمی توانستند او را بازداشت کرده باشند. چطور؟ هر وقتی که نامش ثبت شد، این با آدرس متفاوتی بود. پس از چند ماه، هنوز پیدا نشده بود. On more than 50 occasions, the Irish police recorded the name of this individual for a number of driving related crimes, but nevertheless, they weren't able to apprehend him. Why? Every time his name was recorded, it was with a different address. After several months, he still hadn't been found. پس از چند ماه، پلیس ایرلند هنوز بر این لینک کلیک نکرده بود: After several months, the Irish police still hadn't thought to click on this link: http://translate.google.com/#pl/fa/Prawo%20Jazdy و اگر فکر کنید که این بد باشد، در ادامه بیشتر خواهم نوشت. And if you thought that was bad, there's more to come.