Siema. Mieszkam już w Polsce dłuższej niż chciałbym przyznać, bo mam więcej mówić, czytać i pisać po polsku, aby ulepszyć moją[swoją?] polszczyznę. Moim językiem ojczystym jest angielski, i od zawsze było mi raczej trudne, aby rozumieć rozmowy po polsku. Ale już jest mi coraz łatwiej. Natomiast wiem, że moje zdania nie brzmią całkiem naturalnie, a raczej czasami nieco kiepski. A chyba już teraz. Więc włączyłem się znowu do kursu językowego grupowego w szkole. Jestem pojedynczym[??] anglojęzycznym na moim poziomie w tej klasie. To nie znaczy niczego wielkiego, poza tym, że muszę być proaktywny, gdy[czy jeżeli?] coś nie jest mi naturalnie jasne, ja niepochodzący od innego języka słowiańskiego[??]. To może być frustrujące, ale taka konkurencja to dobra motywacja, bo nie chcę zostać w tyle.