З любімага... Масква-Вечнасць Завулкi ў сне. Снег згiнае дрэвы. Туман. I горад простых чакае мяне, I слядоў на снезе няма. - Iдзi на вакзал. - Ну што ж, пайду. Ноч. Завулкi. Снег, як карцеч. Пусты вакзал. Пусты вiядук. Нi праводзiнаў. Нi сустрэч. Ведайце! Без гудкоў, без агню, Адтуль, дзе звычайна тупiк, Адыходзiць, сёння ў гадзiну нуль-нуль "Масква - Вечнасць" цягнік. Пераходны мосцік. Тамбур пусты. У душы нарастае жах. Першы вагон, і ў вагоне - ты. Дзяўчынкай. I слёзы ў вачах: Любы загінуў. Колаў звон. Не тужы. Не тужы ў журбе. Падумай, як бы пакутаваў ён, Каб вайна забрала цябе?! Як бы імкнуўся праз чорны дым, Як клікаў бы смерці касу?!. Мёртвым лягчэй, і нясцерпна жывым, Што мёртвых у сэрцы нясуць. Пераходны мосцік. З тупой вышыні Нехта арфуе снег. У другім вагоне згаслі агні, I ніхто не пабачыў мяне. Я шукаю цябе. Я не магу Загасіць свой равучы агонь, Я з вагона пустога ў вагон бягу. Трэці. Апошні вагон. Не я дзяліла з табой сталь, і бой, I шчасця светлага час. I ўсё ж мы ў Вечнасць едзем з табой, Хоць вагоны розныя ў нас. I ўсё ж са мною, са мною ты, У бязмежнай маёй цеплыні... Масты ляскочуць. Ляскочуць масты. Скупыя плывуць агні.