Цёплы фронт з Казахстана (частка трэццяя)

Калі ўжо выдаў гэты тэкст...

А вось з расліннасцю ў нас кепска. Увесну траву дворнікі сеюць. А потым у школах мясцовыя настаўніцы да на дзяцей лаюцца – глядзі, прыдумалi, дарогу зразаць праз школьныя траўнікі! Дзесяць чалавек прайшло, і ўсё - пасярод траўніка пратаптаны шэрыя сцяжынкі. Пясок цвёрды, трава больш не вырасце.
Да дрэў стаўленне амаль як да святыняў. Таполі і клёны, пасаджаныя пасля правядзення аперацыі “Кляновае насенне”. Гэта калі ўвосень па горадзе блукаюць школьнікі і збіраюць кляновыя “верталёцiкi” ў поліэтыленавыя мяшкі, і здаюць потым у стыхійныя пункты прыёму ля парадных уваходаў у школу, спаборнічаючы, чый клас сабраў больш за ўсіх...
А калі нешта апрача таполяў і клёнаў з зямлі вылезла - дуб ці, хваiнка ці чэзлая (не зразумела, чэзлая, гэта прыметнік), то будзьце ўпэўнены, мясцовыя жыхары пакланяцца яму будуць. Паліваць у засушлівае лета, мальцоў хлапцоў дваровых ганяць, каб крый Божа не зламалі нічога... 
Двары Панадворкі ў нас таксама пустэльныя - з цвёрдага зляжалага пяску, травы вось няма. Трава ўся каля дамоў на абгароджаных траўнічках. Яе бабулі з першых паверхаў з адчыненых акенцаў паліваюць. У некаторых нават прымудраюцца атрымліваецца нейкія кветачкі там гадаваць.