Ema ve ben Yunanistan'da 1 Balkanlarda gezerken, benim arkadaşım Ema ve ben mutlaka hem de biraz Yunanistan'ı görmek istiyorduk; bu ülke iyi yemeğin, şahane kültürün ve inanılmaz mavi denizin sayesinde meşhur. Ama Salonik'e varınca sadece pahalı yemek, deniz sanayin için, ve mimarlık sadece gri apartman haline geldi. Buna rağmen aslında Salonik bize eğlendi. Bu çogu bir akşamın sayesinde. Ama önce durum hakkında konuşalım. Orada Salonik'tabir couchsurfer'de üç günler için kaldık. Onun adı Alexandros (mutlaka). O çok tatlı bir kişi. inanılmaz konuksever ama aynı zamanda biraz gergin, bizden korkudu gibi. Onun saçınde büyük bir kuyruk vardı, sonusı kırmızdı; Alexandros alternatif şeyler seviyordu. Bu yüzden bir akşam o bizi bir punk-konsere getirdi. Büyük sayı grafiti kentte sayesinde Salonik'te çok anti-faşist punkler oturduğu biliyorduk, ve onlar bu konsere topladı; fundraiser mülteciler içindi. Hem de yasak bir rave üniversitesinin kampusunda; büyük Sokrates'in posteri bizi görmediğin sırasında mermer merdivende bira içerdik, ve enerjile müziği dinledik. Bu beni için butün tatilinin bir en özelli anıydı. English While we were travelling in the Balkans, my friend Ema and I of course also wanted to see a bit of Greece; this country is famous for very good food, wonderful culture and an unbelievably blue sea. But when we arrived in Thessalonike, it turned out to be only expensive food, a sea for industry and the architecture to be grey apartments. Despite this, we actually enjoyed Thessalonika. This is mostly because of one night. I will tell you, but first I'll talk about the situation. There in Thessalonika we stayed at a couchsurfer for three days. His name was Alexandros (of course). He was a very sweet person, unbelievably hospitable, but at the same time a bit tense, like he was afraid of us. There was a big tail in his hair, of which the end was red; Alexandros liked alternative things. Because of this he took us to a punk-concert one night. Because of the large number of graffiti in the city, we knew that a lot of anti-fascist punkers lived in Thessaloniki, and they gathered here; it was a fundraiser for refugees. But also an illegal rave on the university campus: we drank beer on the marble steps and listened to the energetic music while a big poster of Sokrates looked down upon us. It was for me one of the most special moments of the holiday.

Benim ev arkadaşım Onyx'ın sağıya butün yalnız sorumlu değilim. Benim bir ev arkadaşım var. Ailenin kuzenı benimle onların evi oturuyor. Ailenin annesi bana hem de ona evde oturuğunu imkanı söz verdi. Onun cözümü: birlikte evde oturumuz lazımdı. Bızım karaktarız butün farklı olmadan rağmen, aslında iyi bir kombinasyon. O hep neşeli, kalaca enerjisi var ve klasik kızlık şeyler seviyor; alışveriş eğlendi ve onun boyusu endişeleyor. Ben bir gayet huysuz kişi olan demiyorum, ama ben kendi kaygısız, relaxed kişi olarak göriyorum. Biz belki karşı olan kişimiz ama aslında her şey iyi gidiyor. Bizim birlikte olmamız uygun; günlerde o benim evde kalmanının sırasında çalışıyor ve eve dönerinca akşamda akşam yemeği beraber yiyoruz. (Bu şekilde aslında bir türlü evliliksiz bir ev karısı oldum). Bazen bile film izlerimiz veya bir arkadaşlarız geliyor. Vikendde arasıra birlikte bir yere gidiyoruz ama zamanın çoğunluğu kendimiz şeyleriz yapırım. Mutlaka bazen gerginlik var, ama bu doğal birlikte yaşarken düşünüyorum. Hem de yine yalnız yaşınca iyi olacak inkar edemeyerim; ama herhalde bu haftalar bana çok iyidi. In English what I am trying to say I am not responsible for Onyx's health on my own. I have a housemate. The cousin of the family lives with me in the house. The mother of the family accidentally promised the possibility to live in the house both to me and to her. Her solution: we had to live in the house together. Although our characters are entirely different, it is actually a good combination. She is always happy, constantly has energy and loves classical girl things: she like shopping and worries about her size. I don't want to say that I am a very grumpy person, but I see myself as a worry-free, relaxed person. We maybe are opposite people but actually everything goes really well. Our being together is harmonious. In the day, during my stay in the house, she works and when she comes home in the evening we eat dinner together. (In this way I have become some kind of house-husband without the marriage). Sometimes we even watch a movie or one of our friends comes. Sometimes in the weekend we go somewhere together but most of the time we do our own things. Of course there is tension sometimes, but I think this is natural when you live together. I don't deny it will be good to live alone again; but in any case these weeks were very good to me.

Işçim kedi bakıçılısı Benim bir işim var. Aslında gerçek bir iş değil çünkü para edinmiyorum, ama başka yanıda gerçek bir ödül ediniyorum... Durum bu: bir aile tanırım, ve onun bir kedisi var, Onyx. Aile yaz tatilinde olunca ben Onyx için sağlarım. O biraz aptal: o kocaman bir kedi, onun bedeni belki basketbal topu kadar büyük, o zaman de plus bir handbol topu kadar büyük kafa. Bu sebepsiz değil, çünkü Onyxı diyabetesi var. Her sabah her akşamla onu onu bir şiringayla insulinle sokmam lazım. Başka o ölür. Onun hayatı nerdeyse harfı harfıne benim elimde. Bu için biraz şükür beklerin, ama nafile. Onyx her gün evde çok huysuz yürüyor, hiç biraz sarılmak istiyor doğru kediler gibi. Ona yemek ve insulin veririm, onun kedi litteri temizlerimç ve ne o bana verir? Hiçbir şey. Bari bir evde Amsterdam'ın merkezinde oturubiliyorum, ama hem de bana biraz aşk lazım. English I have a job. Actually, it is not really a job, because I don't get any money, but on the other hand I really get a reward... This is the situation: I know a family, and they have a cat, Onyx. When they are on summer holidays, I care for Onyx. He is somewhat stupid: he is an enormous cat, his body is maybe as big as a basketball, and then plus a head as big as a handball ball. This is not without reason: because Onyx has diabetes. Every morning and every evening I have to administer insuline with a syringe. Otherwise he dies. Onyx's life is almost literally in my hands. Because of this you expect some gratitude, but in vain; Onyx walks around the house every day grumpily, he never wants to cuddle like real cats. I give him food and insuline, I clean his cat litter and what does he give me? Nothing at all. At least I can live in a house in the center of Amsterdam, but I too need some love.

Aydan Ordudan Bugün benim arkadaşınım bu demin bulan fotoğrafı hakkında yazacağım. İlk önce, hızlıca resmiyi bak; o şahane, değil mi? Kız fotoğrafda Aydan, bir benim arkadaşlarım. Onun bize hikayesi öyle söyledi: onun annenin annesi hollandalı ordudaydı bir doktor gibi, ve bu zamanın itibaren bu elbiseler her zaman evinde yukarı yattı. Bir gün annesi onlar keşfetti ve hemen emindi ki Aydan onları giyeme lazım. O bu istemiyordu görebilirimiz; onun görü çok acıla gözüküyor. Ama, kaygı gerekmiyor: çağdaş bu durum sonra üç yıl, Aydan yine eğlenle hayatta neşeli bir kız. Ve biz bir mükemmel fotoğraf edindik. --- English of what I try to say Today I will write about this fotograph of my friend that is recently found. First, look at the picture; it is wonderful, isn't it? The girl in the fotograph is Aydan, one of my friends. She told us the story like this: her mother's mother was in the Dutch army as a doctor, and since this time the clothes always laid above in the house. One day her mother discovered them and was immediately sure that Aydan had to wear them. We can see she didn't want this; her eyes look like they are in a lot of pain. But, there is no need to worry; nowadays, four years after this incident, Aydan is again a cheerful girl who enjoys her life. And we have this wonderful photograph.

Bazı şahane Almanyalar Yalnız Saraybosna'da olurken en güzel Almanyalar tanışdım. Dört insan, iki kızlar (kardeşler) ve iki erkekler, ve hala bir köpek (ancak bu köpek aslında Francuzdadı). Bir hepsi, David, bir fastfoodbarda buluştu ve konuşmamız başladık. Çok yakın onunle gittiğim sordu; şu gece henüz bir yer uyuması aradım ve belki onun ve arkadaşların evesi uybilirdim. Orada varınca hemen her şey iyi olduğu hissetiyordu. Arkadaşlar bir merdivende sakin makarna yemerken oturdu ve kılıkten tarafından hemen onun sıcaklığı görebilirdim; onun elbisenin gereksiz tuhaflığı yok, ve yüzü saçlayı basın ama tarzla sırasında. Hemen bilirdim: bu insanlar otentik, gerçekten onun kendini insandır. Böyle onlar hem de davranlar, beni hemen kesinlikle hoşgeldindi, kaybolan bir arkadaş gibidim. Bu yüzden dört günler sürekli onlarla kalabilirdi: başka insanlarla bu kadar çok fazla olduğu yüzde yüz eminin, ama bu Almanyalar güzel mindsetle her şey uygu kıldı. Neden sonunda ayrılıdığım çok besit: üç haftadan ardından yolda çok fazla vatan hasreti edindi ve eve dönuğum karar verdim... şimdi yine evdeyim ve bu kararın üzerinde pişmanlık hissetiyorum, ama çok gece. Umarım ki benim onunla ertesi uluşma yakın, ama bu zamandan kadar sadece bu fotoğraf var suvenir gibi.

Harika bir akşam Bu okusasızın, teşekkürler ederim; bu not daha heyecanlı yapmam çalışıcağım, ama hiç söz vermeyeğim!! Bugünki konu başka bir şekil olacak. Bu fotoğrafı biraz tuhaf, korkutmazsınız umarım. Bu adam – oysa hala oğlan – benim arkadaşım, onun adı Noud. Bu fotoğraf henüz 2015’den çıkıyor, düşüniyorum, işte oldukça eski... Şu akşam doğdanı bir kız arkadaşını kokladımız, ve büyülü bir akşamdı. Sadece beşle insanlardimiz, ama bir şekilde kimya insanların ortasında pek iyidi, sıcalık ve etraf onla insanlar gibidi. O zaman birımiz bile duygusul oldu ve çok iyi bir sohbetimiz, akşam büsbütün oldu. Evden çıkuncayız bu fotoğraf çekdi – Amsterdamda (nerededimiz) her zaman sokaklarda konu duyubilirsin. O akşam kapının önünde birkaç kilim yatıyordu. Pek neşelidik yüzden kilimi kaldik ve Noudin orasında sallandık. Gülen o böyle bakkala yürdü. Ona tuhaflık umurunda değildi çünkü neşeledi arkadaşlarladi. Evet, gerçekten harika bir akşamdı.

İlk tecrübe gerçek Türkçele Artık bahanelerim yok: şimdi yazacağım. Yazın ardından İstanbul'da ders çalışıcağım, ama türkçem hala hiç konuşmudum. Asla birisiyle gerçek konuşdum ve asla şeyi yazdım: işte, sanırım şimdi türkçe canım başlıyor. Umuyorum ki bu deneyle tadını çıkarınız. Bir tecrübe hakkında biraz yazmak istiyorum. Tecrübe gecen yaz edindim. Yaz tatilda oldum, ama aslında tatilden eve döndü. Bu otostople yapıyorum, çünkü parasız studentim; ve doğrusu (to be honest?) otostop pek daha heyecanlı. Her neyse, Salzburgda Avusturyada oldum, ve petrol istasyonda rengarenk bir acaba gördüm. Acabayın sularında adam durdu, herkes birala ve gülüşle. Sordum ki eğer onlarla sürebiliyordum, ve gülken beni aldım. Duydu ki onlar de Hollandaden gidiyordu, ve bindimki an hemen beni bira verdi. Uzun yol onlarla sürdüm, sonda bu foto çekdim. Fotoyla çok mutluyum, çünkü alında her şey diye; bu tekst aslında yararsız, uygulamayın dışında... ama belki hala hiç sıkıcı değil, kim biliyor? Hoşçakal, Loıc

Zbunjan Danas, sam učio riječ koja volim baš: zbunjan, confused na englezkom jeziku. Reči što je stvar o zbunjan treba mnogo riječe: moj odnos s zbunjenosti je složen, zbilja. Naročito među mojim prijateljim, zbunjenost je vezan s mome. Prvi, osječam se često zbunjna, jer nikad ne znam što se događa. Moji prijatelji radiju ponekad jako čudne stvare, kao čovjek može vidjeti u slika (je slika Nouda). Voliju nositi čudne odječe ili plesati čudno. Naravno, kad radiju ove, gledam zbunjan. Drugi, čak kad nisam zbunjan, gledam takvo. Znam ne zašto, ali imam uvijek moje oči cijelo otvoren. Taj izgladi kao sam zbunjan. Ljudi često pričatiju ovo meni, pa čum tisuču puta i čini zbunjan jako vezan s mome. Dakle sam sretna da sam učio ovu riječ, jer sada mogu opisati me baš bolje.

Prvi put imati razgovor na hrvatskom Danas, sam kod Morani, imam razgovor: govorimo o glupi stvari, kao putovati i kako naši dani su. Je baš loš, ali moram negdje početi. Također je za ove text: ne može čekati za trenutak da može pisati mnoge i dobre riječe.