TEHLİKELİ BİR DÜĞÜN - İKİNCİ BÖLÜM En sonunda düğün günü vardı. Ebeveynimin evinde düğün olur. Babamıyla bahçede güzel yaptık. Karımla tembel bir kahvaltı yedik. Kahvaltıdan sonra, düş alaruz ve giyeriz ve sonra onların eve gideriz. Kahvaltı sırasında karım telefondu cevapladı. ‘Gitmeliyim!’ dedi. ‘Annen düşdü. Elbiseyim getir!’ Ve sürdü gitti. (Şimdi sana söylemeliym ki karım bir fizyoterapist ve çok yararlı.) Yani ayakkabıları ve onun elbisesiyi ve takım elbiseyimi topladım ve onların eve gittim. En sonunda haberi duydu. Annem garajde ve tökezlemiş. Omzuyla beton zeminde yere indi ve omuzı kırdı. Ambulancıyla hastaneye gitti ve karım ve babam takip ettiler. Giyenmek başladı. Gömleğim! Nerede gömleğim? Gömleğim yok. Gömleğimi unuttum. Çok aptallım! Ok. Babamın gömleği ödünç almacağim. Hayır, onun gömlekler çok fazla küçük. Bu nedenle, evime döndüm. Çok çok dikkatlice sürdüm. Araba kazası gerekmiyor. Gömleğimi buldum ve onların eve döndüm. Kravatım! Kravatımı unuttum. Çok çok aptallım. Ok. Babamın kravatı ödünç amacağım. Hayır. Hepsi çok çirkin. Kravat ihtiyacım yok. Daha kötü bir haber. Kuzenim Oregon’dan geliyordu ve onun kardeşi aldı. Kötü hissediyor ve doktoru ziyaret etti. Kötü bir akçiğer enfeksiyonu vardı ve hastaneye gitmelidi. Bu doğal olmayandır. Kim voodoo bebesine sahıp? Kim sonraki olacak? Nabızım kontrol ettim. Tamam göründü. (Yarın üçüncü bölüm gelecek...)

TEHLİKELİ BİR DÜĞÜN - BİRİNCİ BÖLÜM Mutlu bir evlilik için mutlu bir düğün lazım değil. Benim kız kardeşım için o şanslı bir şey. Beş yil önce ekim ayında Martta sonrakı evlenecek duyurdu. Ancak o ve onun nışanlı Alaska’ya yaşıyorlar ve düğün Los Angeles’e olur bu yüzden her şey karmaşık olur. Annemizle ve ablamızla onlar Noel’ın yakınında düğünü çok planladı. Şu anda sorunlar başladı. Misafir listesiyi yazıyorlardı. Annemin kuzeni ve onun koca Joel hakkında sordum ve annem gelmecek tuhaflı bana dedi. Annem ve onun kuzeni çok yakın ve şaşkındım. İki hafta sonra, annam bize Joel’in kanser vardığı ve az gün sonra ölür söyle. Ebeveynim bir yil için bildiler ama Joel gizliliği istiyordu. Joel öğretmendi ve futbol koçta. Herkes onu sevdi ve saygı duydu. Onun cenazede neredeyse iki bin ınsanlar vardı. Uzun bir mektup yazandı ve cenazede onun arkadaşım onu okudu. Mektubun sonu bir şaka vardı. Gülümsemeyle bize ayrıldı. Yaşayanlar için hayattır ve hayat devam etti. Ocak ayında ben ve karım yeni ınsanları buluştuk. Bu buluşma bizim kedere yol açacak, ancak bu diğeri bir öykü. Düğün haftası çok arkadaşlar ve yakınları geldi. Onlar meşgul ve heyecanlı günlerdi. Ancak, bir sel gibi, sorunlar geldi. Annemı kuzeni Joe’nin küçük bir enfeksiyonı vardı. O küçük ama büyümüş ve septik oldu. Enfeksiyon onun omurgası girdi. Düğü günü, o hastanede. Ölmedi ama doktorlar onun omurgasın bir parçası ayırdı. Salı günü, babamın kız kardeşi, Joan, sersemlemiş hissediyordu. Hastaneye gitti ve Çarşamba inme oldu ve Perşembe ölde. Cuma yeni sorunlarıyla yeni bir gün. Annemin amcası ve yeni kayınbiraderimin dedesi göz enfeksiyonu için hastaneye gittiler. Neyse ki onların görüşlerini ve gözleri sakladılar. Şimdi biraz korkutucu görünmek başladı...

Una Storia Delle Montagne Quando ero giovane, abitavo a Boston. Sono diventato infelice, e deciso di tornare a California. Comunque, c’era una cosa che ho voluto fare prima. Negli USA ci sono i Monti Appalacci in cui c’e un percorso lungo di tre mille kilometri da Georgia a Maine. Sono andato in Alabama dove ho tanti parenti per lasciare la mia macchina e tutte le mie cose alla casa dei miei nonni. Ho cominciato di camminare al nord con solamente uno zaino. Il mio zaino era troppo pieno, piu di 30 kilogrammi. Sono camminato lentamente, comunque ero gioioso. Sul percorso ci sono ripari dove dormono i camminanti. Questi sono grezzi, fatti da legno, con tetto, tre pareti, e piano. C’è spesso un ruscello vicino. Tipicamente camminavo da solo e ero con altri camminanti alle notte. Alla decima sera, ho conosciuto un camminante d’Alabama che si chiama Cary. Ci ha detto che lui aveva sopravissuto il cancro. Lui aveva quasi morto, ma stava camminando per Maine per una celebrazione di vita. Sul percorso, amici vengono e andare facilmente. Il prossimo giorno era ripido, con molto pioggia e ghiaccio. Cary sono camminato piu veloce di me, e non l’ho visto o pensato di lui di piu. Dopo sei settimane, ero in Tennessee e parlavo al telefono con mia mamma. Mi ha detto qualcosa interessante. Sua cugina, Marta, chi è vissuta in Alabama e California era anche un sopravissuto di cancro. (Purtroppo, il suo cancro tornato, ed è morta due anni dopo.) Marta era eccitata. Due mesi prima, aveva imparato di questo percorso da me, ed ora conosceva due camminanti. L’altro era qualcuno che aveva conosciuto dall’ufficio del suo onocologo. Loro sono diventati amici e hanno scoperto che infatti erano parenti. Mia madre mi ha detto di guardare per un sopravissuto di cancro d’Alabama. L’ho detta che l’avevo conosciuto sei settimane e qualche cento kilometri fa. Il prossimo mese c’era in Virginia una grande fiera del percorso. Ho trovato Cary li, e anche sua madre che lo stava visitando. Abbiamo parlato e fissato il fatto che siamo cugini del terzo grado. Dopo tre mesi di piu, l’ho raggiunto in Nuova Jersey. Siamo camminato insieme per due settimane. Comunque, sono lasciato il percorso. Un altro camminante ha avuto un attacco di cuore ed è morto. Lui era da Boston, e sono andato li per trovare il funerale e rappresentare i suoi amici del percorso. Sono tornato al percorso, pero mio cugino era lontano davanti da me. Non l’ho visto per parecchi anni di piu, comunque sara sempre un amico caro.

Dağ bir Ökyü Yirmi sekiz yaşındayken Boston'da yaşıyordum. Mutsuz oldum ve Los Angeles'e dönmek karar verdim. Ancak döndiğimdan önce başka bir şey yapmak istiyordum. Amerika'da, Appalachians adı verilen eski bir dağ sırası vardır. Bu dağlarda bir iz var. İz üç bin kilometre uzunluğunda ve Gürcistan'dan(?) Maine'ye gidiyor. Dedesimin evine Alabama'da sürdüm. Alabama'da çok akrabalarım var. Orada arabama ve eşyalarıma bıraktım. Sadece şırt çantasınıyla kuzeye yürümek başladım. Şırt çantasım çok fazla tok - otuz kilogramdan daha ağırdı. Çok yavaşça yürüdüm. Ancak özgürdüm ve mutluydum. Bu izde yürüyüşçelerin uyudığıbılır küçük ahşap kabınlar vardır. Bu kabınlar şüş değil. Çatı, üç devar, ve bir zemin var. Sıklıkla akarsu kabinin yakınında. Genelde yalnız yürüdüm ama gecede diğer yürüyüşçelerle olurdum. Onuncu akşamımda Alabama'dan bir yürüyüşçiyle tanıştım. Adı Cary vardı. Bize söyledi ki kanserden kurtulmuş. O neredeyse ölmüş ama sağılıklıdı. Yürüdüğü doğru Maine'e kutlamasıdı. İzde arkadaşlar çok kolayca geliyor ve gidiyor. Sonraki gün çok zordı ve çok yağmur ve buz vardı. Cary benden daha hızlı yürüdü ve onu görmedim. Altı hafta sonra Erwin, Tennessee'ye varşıdım. Anneme telefonla aradım. Bana ilginç bir şey söyledi. Martha, annemin küzeni, Alabama'da ve Kaliforniya'da yaşıyordu. Martha kanserden kurtuldu. (Ne yazık ki, kanser döndü ve Martha sonra iki yil öldü.) Martha heycanlıdı. İki ay önce benden bu izin hakkında öğrendi ve şimdi izde iki insanı tanıyordu. Onkologistin ofisinde diğer bir ınsanı tanıştı. Onun da kanser vardı ve arkadaş oldular. Akrabalardıklar öğrendiler. Annem beni söyledi ki Alabama'dan kanser bir kurtulan bakmalıyım ve o benim uzaktan kuzenimdir. Ona söyledim ki altı hafta ve birkaç yüz kilometre önce, onu tanıştım. Sonrakı ay, Virginiya'da, büyük bir iz senliği vardı. Orada onu buldum. Konuştık ve olduğumuz üçüncü kuzenleri belirledimiz. Üç ay sonra, Yeni Jersey'de, onu yakaldım. Beraber iki hafta boyuncu yürüdük. Ancak izden gittim. Başka bir yürüşçü bir kalp kriziden öldü. O Boston'dandı. Boston'a gittim. Onun cenazesi bulmak istiyordum çünkü izden onun arkadaşlarını temsil etmek istiyordum. İze döndüm ama kuzenim benim önümdedi. Onun uzun yıllar sonra görmedim ama her zaman çok yakın bir arkadaş olacak.