Ingezonden brieven Lieve mensen, vandaag moest ik reageren op een brief die iemand aan de krant had gestuurd. De vraag was of het de taak van de leraren was om de kinderen normen en waarden bij te brengen. De schrijver van de brief was heel kwaad en vond dat vaak juist de ouders die hun kinderen verwaarlozen zulke eisen stellen. Ik heb geprobeerd om haar een beetje te kalmeren. :) Dank an iedereen die de moeite doet! Groetjes, Ruth Geachte mevrouw Liekens, In principe geef ik u gelijk. De kinderen normen en waarden te leren zie ik ook als taak van de ouders. Op de doorsneeschool van heden ten dage zou het sowieso moeilijk zijn om algemeen geldige waarden voor iedereen te vinden, omdat de kinderen en de jongeren vaak heel verschillende culturele en religieuze achtergronden hebben. Toch zijn er natuurlijk regels die voor iedereen gelden en die ervoor zorgen dat de samenleving op school lukt. Deze regels moeten volgens mij wel door de leraren worden doorgegeven. Daarbij mag het echter natuurlijk niet ophouden. Ouders horen zich om hun kinderen te bekommeren. Dat vraagt veel inzet en tijd. Zoals u beschrijft worden kinderen van hun ouders helaas veel te vaak als onderbreking van hun eigen leven beschouwd – ook al is deze formulering misschien iets te sterk. Ik ben het echter met u eens dat ouders hun kinderen tenminste af en toe als lastig ervaren en dat ze velerlei manieren bedenken om minder aandacht aan hen te hoeven besteden. Dat vind ik net als u fout. In de samenleving met kinderen zou altijd de tijd moeten zijn voor gesprekken, om met elkaar iets leuks te doen, om te spelen en om samen te eten. Als die tijd er is, breng je je kinderen ook in één moeite door normen en waarden bij – gewoon doordat je hen je eigen normen en waarden laat zien. Wees zelf het voorbeeld dat je je voor je kinderen wenst. Met vriendelijke groeten, R.L.

Feesten in een rolstoel Goedemorgen, lieve mensen, Vandaag moest ik een betoog schrijven over aangepaste feestaccommodaties voor mensen met een beperking. Alvast bedankt als je de moeite gaat nemen om de tekst te lezen! Feesten in een rolstoel Volgens mij is het een heel goed idee om mensen met een beperking te kans te geven om meer aan het maatschappelijke leven deel te nemen. Dat houdt ook feesten en fuiven in. De daarvoor nodige accommodaties zijn weliswaar duurder, maar een door de overheid gefinancierde subsidie zou misschien een oplossing kunnen zijn. En misschien is zo’n subsidie ook alleen in het begin nodig. Als het eenmaal vanzelfsprekend is geworden dat er brede deuren, aangepaste toiletten en verlaagde bars bestaan, heb je eigenlijk min op meer dezelfde kosten als bij voorzieningen die niet voor mensen met een beperking aangepast zijn. Naar mijn mening is het vooral belangrijk dat het probleem bewust gemaakt wordt in de maatschappij. Mensen met een beperking zijn niet alleen lichamelijk of geestig beperkt, maar ook sociaal. Ze kunnen op zo veel gebieden niet meedoen dat ze enigszins onzichtbaar zijn. Daardoor zou de indruk kunnen ontstaan dat een groot financieel inzet voor verhoudingsgewijs weinig mensen de moeite niet waard is. Volgens mij zou dit beeld echter sterk veranderen als er daadwerkelijk een omgeving wordt creëert waarin mensen met beperking een plek hebben. Ze worden zichtbaar gemaakt en er zou meer begrip van en voor hun behoeftes ontstaan.

Taal in dagelijks gebruik Lieve mensen, hier komt nog een tekstje. Deze keer moest ik reageren op een stelling van een zekere hoogleraar die vindt dat het onzin is dat het Nederlands dreigt te worden weggedrukt door het Engels, zoals sommige mensen beweren. Mijn opdracht was om mijn eigen standpunt in te nemen en met (minstens) drie argumenten te onderbouwen. Ik hoop dat iemand zin heeft om de tekst na te kijken. Alvast bedankt en een fijn weekeind! Taal in dagelijks gebruik Ik ben het volledig eens met Professor van de Craen. Volgens mij wordt er alleen maar op gespecialiseerde gebieden uitsluitend Engels gesproken in plaats van Nederlands. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn in bepaalde studievakken aan een universiteit of in grote bedrijven die vooral met Engelstalige partners en klanten te maken hebben. Het alledaagse leven blijft daarvan onaangetast. Wij besteden natuurlijk meer aandacht aan die dingen, waaraan wij ons ergeren. Mensen die het erg vinden dat er meer en meer Engelse woorden worden gebruikt, letten in het dagelijkse leven ook meer op deze woorden. Volgens mij zou wetenschappelijk onderzoek naar dit fenomeen waarschijnlijk resultaten opleveren die een ander beeld van de “taalverloedering” schetsen. En ook al zou er een bepaald invloed van het Engels op het Nederlands bestaan, zou je die invloed ook als verrijking van een taal kunnen beschouwen. Er komen continu nieuwe woorden erbij en soms is het gewoon gemakkelijker deze woorden over te nemen uit de taal waarin ze zijn ontstaan. Dat hoef je niet per se als bedreiging op te vatten. Ten slotte geef ik Professor van de Craen gelijk dat het “zeuren” over de invloed van andere talen op het Nederlands een lange traditie heeft. Als je bedenkt hoe veel leenwoorden er bestaan, sterker nog: hoe het Nederlands eigenlijk ik opgebouwd op woorden die hun oorsprong in andere talen hebben, dan kan er eigenlijk geen sprake zijn van een achteruitgang van het Nederlands, maar eerder van een consequente ontwikkeling van een taal die open staat voor verrijking.

Gedragsverrijking in Artis Lieve mensen, Volgende week is het tentamen, dus deze is een van de laatste teksten die ik hier plaats. :) De opdracht was een samenvatting van een interview. Gedragsverrijking in Artis Geachte collega’s, Ik hoorde net een interview met Casper Zelstra van de dierentuin Artis in Amsterdam op de radio. Laat ik u even een korte samenvatting van zijn verslag over gedragsverrijking geven. Een groot probleem van dieren in gevangenschap is dat de dieren zich in een kunstmatige omgeving bevinden. Dat heeft als gevolg vaak verveling, stress en ongeluk. Als de dieren voortdurend heen en weer lopen of hun eigen veren of haar uittrekken, kun je ervan uitgaan dat het niet goed met hen gaat. Zelstra en zijn collega’s stellen dat dieren bezig moeten worden gehouden om zich lekker te voelen en om natuurlijk gedrag te vertonen. Dus als je ervoor zorgt dat ze voldoende uitgedaagd worden zou je verwachten dat het stereotype gedrag verdwijnt. Om hun hypothese te bevestigen worden er meting uitgevoerd van het gedrag voor de maatregels enerzijds en van het gedrag erna anderzijds. Door het aanpassen van de verblijven, het bezighouden van de dieren, het samen huisvesten van verschillende soorten en het aanbieden van spelobjecten hoopten de wetenschappers een zogenoemde “gedragsverrijking” te bereiken. Inderdaad bleek dat de dieren die dit aanbod kregen meer hun natuurlijke gedrag uitdroegen, vaker speelden en al in al actiever waren. Een olifant die zijn voer uit een betonnen buis moet halen, bijvoorbeeld, is daarmee maar liefst een halfuurtje bezig. Hetzelfde geldt voor ijsberen die een vis uit een bevroren emmer water moeten halen. Dit soort voedselopname lijkt natuurlijk gedrag beter te stimuleren dan het voorschotelen van voer in een bakje. (Weer eens geen mooie afsluiting, maar de 15 minuten waren gewoon afgelopen … :()

Eerste aflevering van mijn blog "De uitspraak" Uitspraak Ik geef het toe: Ik ben van die mensen die het ondraaglijk vinden om iets dat ze graag zouden wíllen kunnen niet kúnnen kunnen. De uitspraak van het Nederlands is een mooi voorbeeld. De s was best oké, die kende ik al uit het Spaans – ik ben een kei in mompelen. Maar daar hield het eigenlijk al op. Waar zit de klote g? Wat moet je met je tong bij de dikke l? En dan de r. Ook zoals in het Spaans? Of wel gerold, maar dan meer achter in je keel? En wanneer klinkt ie eerder Engels? Het ergste was (en is, trouwens) de ui. Welke donkere geest heeft deze klank verzonnen? Een klank die eigenlijk maar liefst drie klanken is. Die één op de tweehonderd keer die je hem uit goed klinkt, maar dan heb je geen idee hoe je het gedaan hebt. Nooit uiensoep te bestellen of een trui te kopen of in een tuin beschuit met muisjes te eten leek me geen oplossing. Wat als ik ooit ergens zou moeten schuilen? Of – aannemelijker misschien – als iemand me zou vragen waar ik vandaan kwam? Enfin. Wat er mijn mond uitkwam had dus niets te maken met wat ik op de radio en in mijn podcasts hoorde. Dat was gezang. Vreugde. Harmonie. Klankenpap op zijn lekkerst. Ik klonk alleen maar … Duits. Naarmate mijn frustratie groter werd, had ik minder zin om te oefenen. Ik wilde mezelf gewoon niet meer horen. Op een gegeven moment kwam ik echter erachter dat je uitspraak een behoorlijke stap vooruit doet als je tijdens het praten glimlacht. Hoe mooi is dat nou, alsjeblieft?! Niemand keek raar toen ik voor de eerste keer glimlachend een uiensoep bestelde. En ik kreeg vervolgens ook echt uiensoep. Soms vind je een triomf in een bakkie. Heb ik de uitspraak inmiddels onder de knie? Nee hoor, natuurlijk niet. Maar hij is beter geworden. En ik glimlach veel vaker.

Een eigen blog over het Nederlands Lieve mensen, Ik denk erover na om een webblog te starten met als onderwerp mijn liefde voor het Nederlands. Het blog is bedoeld voor Nederlanders, dus ik zou het geweldig vinden als die mensen die zin erin hebben om mijn eerste tekstjes te corrigeren me ook even zouden kunnen laten weten of ze zoiets überhaupt interessant vinden. Of het blog dus de moeite waard is. Hier komt de inleiding. De eerste "aflevering" over de uitspraak past helaas niet meer in het kader. Alvast van harte bedankt! Groetjes, Ruth Boven de knie (naam van het blog, ik ben er echter nog niet tevreden over) Ik ben twee jaar geleden begonnen het Nederlands te leren. Telkens wanneer ik dat aan mensen vertel krijg ik als reactie te horen: “Waarom het Nederlands?!” Ik vind deze vraag te gek voor woorden. Tevens heb ik hem nog nooit met betrekking op het Engels, het Frans of het Spaans gehoord. Waar mijn antwoord altijd op neerkwam was een gemompeld: “Nou ja, gewoon.” Maar eigenlijk had ik moeten zeggen: “Omdat ik zo ontzettend van de taal houd.” En dat zou je dan eigenlijk niet meer hoeven te verklaren, want iedereen weet dat je de liefde niet kunt verklaren. Wat je wél kunt doen is enthousiast over je liefste te vertellen. En dat ga ik doen in dit blog. Van harte welkom.

Voorouders van de indianen Lieve mensen, Een nieuwe dag, een nieuwe opdracht. Ik moest drie artikelen over wetenschappelijk onderzoek naar de voorouders van Amerikaanse indianen samenvatten, de onderzoeksopzet en de resultaten beschrijven en tot slot twee vragen beantwoorden. Heeft iemand zin om de tekst na te kijken? Dank alvast en een fijne zondag! Voorouders van de indianen Wetenschappers vragen zich allang af wie eigenlijk de voorouders van de Amerikaanse indianen zijn. Er zijn aanwijzingen voor een verwantschap met Aziaten en met mensen uit Oceanië. In het eerste artikel wordt een genetisch onderzoek naar een bepaald chromosoom beschreven. Dit soort chromosoom komt voor zowel bij Aziaten als bij Amerikaanse indianen. De genetici vonden twee erfelijke veranderingen bij dit chromosoom. De eerste mutatie is alleen bij indianen te vinden en moet dus opgetreden zijn nadat de Aziaten Amerika hadden betreden. De tweede mutatie is echter bij beide volkeren te vinden, wat betekend dat ze verwant moeten zijn. De wetenschappers konden aan de hand van de snelheid waarmee Y-chromosomen zich onder mannen verspreiden berekenen dat de overtocht van Azië naar Amerika ongeveer 18.000 jaar geleden moet hebben plaatsgevonden. Het tweede artikel gaat over archeologisch onderzoek naar schedels en gebitten van menselijke fossielen uit Noord- en Zuid-Amerika. De overeenkomsten tussen deze schedels en die van de moderne Australische mens lijken de theorie te bevestigen dat de eerste bewoners van Amerika uit Oceanië kwamen. Weliswaar blijft deze stelling speculatief, maar toch gaan de wetenschappers ervan uit dat Australische Aboriginals ongeveer vijftienduizend jaar geleden naar Amerika kwamen. In het derde artikel wordt beweert dat de eerste Amerikanen het continent al vóór de ijstijd, namelijk 22.000 jaar geleden, bereikten. Deze stelling is gebaseerd op taalwetenschappelijk onderzoek naar de ontwikkeling van de talen uit Amerika en de Oude Wereld. Met behulp van computermodellen berekenden de wetenschappers dat ondanks de moeilijkheden van een zo vroege overtocht de eerste bewoners van Amerika vóór de ijstijd uit Azië zouden zijn gekomen en pas later andere volken. De voorouders van de indianen lijken dus óf uit Azië óf uit Oceanië te stammen. Ze kwamen tussen de 22.000 en de 15.000 jaar geleden naar het continent.

Media en succes Goedemorgen, lieve mensen, Deze keer was de opdracht om op een stelling op een internet-forum te reageren: Hoe meer reclame voor een bepaald product, hoe hoger de verkoopcijfers. Ik moest een duidelijke standpunt voor of tegen de stelling innemen en mijn mening met twee argumenten onderbouwen. Eerlijk gezegd ben ik onzeker of dat gelukt is. :/ Zoals altijd ben ik heel erg dankbaar als iemand de tijd vindt om te tekst te corrigeren. Groetjes! Ruth Media en succes Ik ben het helemaal eens met de stelling dat reclame een grote invloed heeft op het succes van een product. Uit eigen ervaring als schrijfster kan ik zeggen dat meestal die boeken de hoogste verkoopcijfers halen waarvoor de uitgeverij het grootste reclamebudget ter beschikking heeft. Een sneeuwbaleffect wordt in gang gezet: Meer journalisten, blogger enz. krijgen een exemplaar van de bepaalde boeken toegestuurd, ze bespreken de boeken op internet of in de krant, mensen lezen de recensies en kopen vervolgens het boek. De werkwijze is duidelijk. Aan de andere kant staan de boeken – en andere producten natuurlijk – die je niet in de media terugvindt. Voor deze producten is het veel moeilijker om goede verkoopcijfers te bereiken. Als niemand weet dat een product bestaat kan het slechter worden gevonden en dus ook niet worden gekocht. In onze moderne tijd bestaan natuurlijk ook nog de sociale media. En die bieden volgens mij een grote kans voor onbekende producten. Als je overtuigd bent van een ding dat niemand kent én je een grote vriendenkring op facebook hebt, zou het best kunnen dat je via “privé-reclame” het product in geen tijd bekend maakt. Of je bent een bekende blogger en zet een bespreking van een “klein” boek op youtube. Uiteindelijk zou het product of het boek dan misschien wel in de “echte” media zoals tv, krant enz. terechtkomen. Er lijkt dus altijd een verband te bestaan tussen media (als middel om informatie te verspreiden) en het succes van een product.