«تا حالا دقت کردین هرچی سنمون بالاتر میره، انگار زمان تندتر می‌گذره؟ دلیلش اینه که مغز ما وقتی تجربه‌های جدید کمتری داشته باشه، خاطره‌های کمتری ثبت می‌کنه و روزها شبیه هم می‌شن. برای همین وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، حس می‌کنیم زمان برق‌آسا گذشته. اما هرچی تجربه‌های جدیدتر داشته باشیم؛ مثل سفر، یاد گرفتن یه مهارت جدید یا تغییر روتین، مغز خاطره‌های بیشتری می‌سازه و زمان کندتر به نظر میاد.» نه انقدر کوتاه در حد سه چهار دقیقه برای پادکست، می‌تونی این متن رو با لحن محاوره‌ای بگی: تا حالا براتون پیش اومده که بگید «وای! مگه امسال کی شروع شد که الان داره تموم میشه؟» یا حس کنید هر چی سنمون بالاتر میره، زمان داره تندتر می‌گذره؟ جالبه بدونید که زمان واقعاً سریع‌تر نمی‌گذره؛ این مغز ماست که اون رو متفاوت احساس می‌کنه. وقتی بچه‌ایم، تقریباً هر روز یه اتفاق جدیده؛ اولین روز مدرسه، اولین دوست، اولین سفر، اولین دوچرخه، اولین کلی تجربه. مغز عاشق چیزهای جدیده، برای همین از اون دوران کلی خاطره با جزئیات ثبت می‌کنه. اما هر چی بزرگ‌تر می‌شیم، زندگی تکراری‌تر می‌شه. صبح بیدار می‌شیم، می‌ریم سر کار، برمی‌گردیم خونه، شام، خواب... فرداش هم تقریباً همون داستان. چون اتفاق جدید کمتره، مغز هم خاطره‌های کمتری ثبت می‌کنه. برای همین وقتی آخر سال به عقب نگاه می‌کنیم، حس می‌کنیم انگار چیزی یادمون نمیاد و زمان خیلی سریع گذشته. یه دلیل دیگه هم اینه که وقتی پنج سالتونه، یک سال یعنی یک پنجم کل عمرتون؛ اما وقتی پنجاه سالتونه، یک سال فقط یک پنجاهم عمرتونه. برای همین هر سال نسبت به کل زندگی، کوچیک‌تر به نظر میاد و حس می‌کنیم زودتر گذشته. حالا خبر خوب اینه که می‌شه تا حدی این حس رو عوض کرد. لازم نیست حتماً دور دنیا سفر کنید. حتی کارهای کوچیک هم کمک می‌کنن؛ مثل یاد گرفتن یه مهارت جدید، رفتن به یه کافه یا مسیر تازه، آشنا شدن با آدم‌های جدید، یا حتی امتحان کردن یه غذای متفاوت. هر بار که مغز با یه تجربه جدید روبه‌رو می‌شه، خاطره‌های بیشتری ثبت می‌کنه و وقتی بعداً به اون دوره نگاه می‌کنید، احساس می‌کنید زمان کندتر و پربارتر گذشته. شاید راز این که حس کنیم زندگی طولانی‌تر بوده، این نباشه که سال‌های بیشتری زندگی کنیم؛ بلکه این باشه که تجربه‌های جدید بیشتری به زندگی‌مون اضافه کنیم.