Հոգևոր արժեքների կղզին Վերջերս մի խելացի մարդու հետ կարդում էինք մի հետաքրքիր առակ: Այստեղ ուզում եմ ձեզ համար կարդալ այդ առակը: Ժամանակին, շատ վաղուց, Երկրի վրա գոյություն ուներ /կար/ մի կղզի, որտեղ ապրում էին բոլոր հոգևոր արժեքները։ Մի օր նրանք նկատեցին, որ կղզին սկսել է անցնել ջրի տակ։ Բոլոր արժեքները նստեցին իրենց նավերը և հեռացան։ Կղզում մնաց միայն Սերը։ Նա սպասեց մինչև վերջին պահը, բայց երբ սպասելն այլևս անիմաստ դարձավ, նա էլ ցանկացավ հեռանալ կղզուց։ Այդ ժամանակ Սերը դիմեց Հարստությանը և խնդրեց, որ իրեն վերցնի իր նավի վրա։ Սակայն Հարստությունը պատասխանեց. — Իմ նավը լի է ոսկով ու թանկարժեք գանձերով, քեզ համար այստեղ տեղ չկա։ Երբ կողքով անցնում էր Տխրության նավը, Սերը դիմեց նրան, բայց նա ասաց. — Ների՛ր, Սե՛ր, ես այնքան տխուր եմ, որ պետք է միշտ մենակ մնամ։ Այդ պահին Սերը տեսավ Հպարտության նավը և օգնություն խնդրեց նրանից, սակայն Հպարտությունն ասաց, որ Սերը կխախտի իր նավի ներդաշնակությունը։ Անցնում էր նաև Ուրախությունը, բայց նա այնքան էր տարված զվարճանքով, որ նույնիսկ չլսեց Սիրո կանչերը։ Այդժամ Սերը լիովին հուսահատվեց։ Բայց հանկարծ նա իր հետևից լսեց մի ձայն. — Գնա՛նք, Սե՛ր, ես քեզ կտանեմ։ Սերը շրջվեց և տեսավ մի ծերունու։ Նա Սիրուն հասցրեց ցամաք, և երբ ծերունին հեռացավ, Սերը հանկարծ հասկացավ, որ մոռացել է հարցնել նրա անունը։ Այդ ժամանակ նա դիմեց Գիտելիքին. — Ասա՛ ինձ, Գիտելի՛ք, ո՞վ էր նա, որ ինձ փրկեց։ Ո՞վ էր այդ ծերունին։ Գիտելիքը նայեց Սիրուն և պատասխանեց. — Դա Ժամանակն էր։ — Ժամանա՞կը, — զարմացավ Սերը։ — Բայց ինչո՞ւ նա ինձ փրկեց։ Գիտելիքը նորից նայեց Սիրուն, ապա նայեց հեռուն, ուր գնացել էր ծերունին, և ասաց. — Որովհետև միայն Ժամանակն է գիտակցում, թե որքան կարևոր է Սերը կյանքում։ … Առակի քննարկման ժամանակ զրուցակիցս մի հետաքրքիր բան նկատեց, որի վրա ես ուշադրություն չէի դարձրել: Նա ասաց. Ինչպես է ստացվում, որ բոլորը նավ ունեին, բացի՝ Սիրուց: - Եվ նա մեկնաբանեց դա այսպես: - Սերն այնքան ահոգ է ապրում, այնքան երազկոտ է, որ երբեք չի մտածում հեռանալու մասին: Իսկ մյուս արժեքներն ավելի ռեալիստ են: Իսկ դուք ի՞նչ եք կարծում, ինչո՞ւ Սերը նավ չուներ: