แม่น้ำเจ้าพระยา
ผมชอบล่องเรือตามแม่น้ำสายนี้ บางครั้งผมล่องเรือไปหาเพื่อน ปกติมีลมเย็น ๆ ผู้โดยสารทุกคนก็สบาย ถึงขนาดที่บางคนเผลอหลับ แม้ว่าเครื่องยนต์เสียงดังลั่น แต่สำหรับคนที่ยังรู้สึกตัวมีหลาย ๆ หอย่างให้เห็นด้วย เช่น ตึกระฟ้า ผักตบชวา วัดแจ้ง ซากเน่าของสัตว์ย์ต่าง ๆ สะพานสีเขียว ขยะลอย และพวกเด็ก ๆ ที่ชอบกดำน้ำ เป็นต้น แม่น้ำสายนี้อาจจะเป็นแม่นำ้อาภัพ แต่ว่ากันว่า ถ้าล่องเรือไปทางเหนือผ่านพวกโรลงงาน แล้วผ่านกรุงเก่าหรืออยุธยานั้น น้ำก็ยังใสสะอาด แต่ผมไม่แน่ใจว่ามันจริงหรือเปล่า
วันหนึ่ง ผมนั่งเรือข้ามฟากคุยกับเพื่อน เพื่อนคนนี้ชื่อลี เป็นคนภาคกลาง ลีชี้ให้เห็นเรือบรรทุกทรายที่กำลังล่องตามแม่น้ำอย่างช้า ๆ ดูเหมือนว่ามันเต็มจุแล้ว ลักษณะของเรือแบบนี้น่าสนใจ เราเห็นราวตากผ้า ดอกไม้ หนุ่มผิวกร้าน แล้วก็เรือเล็กลำหนึ่งที่ทำด้วยพลาสติก
เราทั้งสองคนขึ้นที่ท่าเตียนแล้วไปหาหนังสือที่ตลาด ลีบอกผมว่าผู้ชายคนหนึ่งมาทุกวันขายหนังสือหายาก ผมเป็นคนชอบหนังสือเลยอยากลองไปดูบ้าง
ผมซื้อหนึ่งเล่ม ผมก็พอใจ เสร็จแล้วเดินเลาะสวน พอดีมีหมาตัวเล็กตัวหนึ่งวิ่งเล่นอยู่ ลีว่า “พี่มะม่วง! เห็นยัง น่ารักจังเลยอ่ะ” จู่ ๆ ผู้ชายหัวหงอกวิ่งเข้ามาเหวี่ยงไม้ใส่หมาตัวนั้น เจ็บแน่ หมาก็ร้อง ไอ้หัวหงอกหัวเราะก๊าก แล้วผมตะโกนว่า “ไอ้เหี้ย!”
“นี่ ใจเย็น ๆ พี่มะม่วง อย่าหาเรื่อง” ลีว่า
ผมอยู่นิ่ง ๆ พึมพำกับตัวเอง แล้วพูดขึ้นว่า “คนอะไร ไอ้นี่แม่งเหี้ย!”
ลี “โฮ้ย พี่มะม่วงโคตรใจร้อนเนี่ย! กลับท่าเรือกันดีกว่า มาทางนี้สิ”
