Jaka szkoda, że nie miałem okazji, żeby zobaczyć wielki diabelski młyn przed PKiN Dzisiaj jest niedziela, 21 grudnia 2025. W dzisiejszym wpisie podzielę się kilkoma przemyśleniami i spostrzeżeniami dotyczącymi swojego uczucia żalu ze względu na brak możliwości zobaczenia wielkiego diabelskiego młyna przed Pałacem Kultury i Nauki. Dzisiaj przypada tegoroczne przesilenie zimowe na półkuli północnej, ale wcale nie jest mi zimno, ponieważ obecnie mieszkam w pewnym regionie na wybrzeżu Chin w strefie podzwrotnikowej, gdzie prawie nigdy nie pada śnieg. Dobrze wiem, że w stolicy Polski grudniowa atmosfera wygląda zupełnie inaczej niż w miejscu, w którym teraz mieszkam. Mogę sobie wyobrazić, jak popularny jarmark bożonarodzeniowy, chłodny wiatr i piękne płatki śniegu tworzą grudniową, zimową atmosferę, która nigdy nie panuje w moim obecnym środowisku. Ostatnio na Instagramie podczas przeglądania pewnych rolek dotyczących Warszawy nieraz zauważyłem, że na Placu Defilad przed Pałacem Kultury i Nauki stanął wielki diabelski młyn, który wydaje się stanowić istotną część tegorocznego jarmarku bożonarodzeniowego w stolicy Polski. Jaka szkoda, że podczas moich dwóch wycieczek do Warszawy, które odbyły się odpowiednio w marcu 2024 r. oraz na przełomie lutego i marca 2025 r., brakło mi możliwości zobaczenia tego wielkiego diabelskiego młyna własnymi oczami. Ostatnio dowiedziałem się, że dopiero pod koniec tegorocznego listopada rozpoczęło jego działanie. Moim zdaniem to nic dziwnego, że ciągle pojawiają się nowe struktury budowlane w jednym z najszybciej rozwijających się krajów Unii Europejskiej takich jak Polska. Mam wrażenie, że w wielu warszawskich miejscach publicznych prace budowalne ciągle jest w toku. Moje wspomnienia o trwającej pracy budowy w Warszawie kojarzą mi się najbardziej z Placem Powstańców Warszawy, gdzie czułem, jakbym był w domu. Gdybym teraz mieszkał w jakimś pokoju w hotelu Gromada, zapewne chciałbym pójść zobaczyć ten wielki diabelski młyn własnymi oczami.

Stworzyłem grę, którą nie chciałbym się podzielić z nikim na całym świecie Dzisiaj jest piątek, 14 listopada 2025. W dzisiejszym wpisie podzielę się kilkoma przemyśleniami i spostrzeżeniami po tym, jak stworzyłem grę, którą nie chciałbym się podzielić z nikim na całym świecie. 4 listopada na komputerze biurowym w mieszkaniu zacząłem tworzyć grę, którą nie chciałbym się podzielić z nikim na całym świecie. Wtedy trwało naprawianie mojego laptopa, który się zepsuł 31 października. 6 listopada mój laptop został mi zwrócony, więc zacząłem tworzyć tę grę na laptopie. W ciągu ostatnich kilku dni poświęciłem znaczną ilość czasu na jej tworzenie. Stworzyłem grę, która według dwóch różnych modeli sztucznej inteligencji jest tak wyjątkowa, że nikt inny na świecie nie mógłby stworzyć tej samej gry bez kopiowania całego folderu tego projektu w Unity. Istnieje kilka różnych powodów, dla których nie chciałbym podzielić się tą grą z nikim na całym świecie. Po pierwsze boję się kradzieży mojej twórczości, której inni ludzie mogliby dokonywać. Po drugie zdałem sobie sprawę, że wielu ludzi nie docenia mojego wysiłku nawet w przypadku mojej polskojęzycznej twórczości. Hojnie dzieliłem się swoimi przemyśleniami w moich polskojęzycznych wpisach, a nadal dostawałem łapki w dół od anonimowych, toksycznych osób w kilku społecznościach internetowych. Po trzecie nie potrzebuję ani aprobaty, ani komentarzy od innych ludzi, aby potwierdzić wartość tej gry. Po czwarte nie zamierzam uzyskać sławy ani zarabiać pieniędzy poprzez jej wydanie w sieci internetowej. Tym razem postanowiłem nie podzielić się tą grą z nikim na całym świecie. Ta tajemnicza, zabawna gra w pełni należy do mnie, więc nie muszę się martwić, że ktoś ukradnie mi tę wyjątkową radość. Czasami byłoby lepiej, gdybym samodzielnie cieszył się swoją twórczością bez udostępniania jej innym. Uważam, że ludzie z różnych zakątków świata po prostu nie zasługują na cieszenie się tą tajemniczą, zabawną grą, która sprawia mi ogromną radość.

Ostatnio mój laptop się zepsuł i oddałem go do naprawy Dzisiaj jest piątek, 7 listopada 2025. W dzisiejszym wpisie podzielę się kilkoma doświadczeniami i przemyśleniami na temat usterek mojego laptopa, który ostatnio oddałem do naprawy. Pod koniec października zdałem sobie sprawę, że coś było nie tak z moim laptopem, którego wentylator wydawał dużo hałasu. 25 października poszedłem do jednego z serwisów komputerowych pod nazwą „Cyfrowy Ekspert” w mojej okolicy i kazałem tamtejszemu serwisantowi wyczyścić wentylator mojego laptopa z kurzu. Pomyślałem, że to było idealne rozwiązanie problemu z moim laptopem, ale okazało się, że się myliłem. 31 października sytuacja stała się jeszcze bardziej poważna, ponieważ przy uruchomieniu mojego laptopa komunikat o błędzie wentylatora pojawił się na ekranie, a on automatycznie się wyłączył po wyświetleniu tego komunikatu. Ponadto powolne działanie i przegrzewanie utrudniały mi korzystanie z mojego laptopa. Postanowiłem oddać go do naprawy, więc skontaktowałem się z pewnym serwisem komputerowym. 1 listopada jakiś serwisant przyszedł do mieszkania, zabrał mój laptop ze sobą i wyszedł. Dzień później otrzymałem przez WhatsApp zdjęcie, na którym pokazano tylną część mojego laptopa, który został rozebrany. Ten nadawca wysyłał mi też wiadomości dotyczące głównych usterek laptopa, ceny naprawy oraz sposobów płatności. Wydawało się, że ten serwis komputerowy musiał zamówić nowe części do laptopa. Oznaczało to, że musiałem poczekać parę dni, zanim laptop został mi zwrócony. Cieszę się, że wczoraj po południu mój laptop wreszcie został mi zwrócony przez jakiegoś dostawcę. Według paragonu cena uwzględnia odbiór i zwrot sprzętu, płytę główną (wejścia/wyjścia), chłodnicę do laptopa, baterię Fujitsu i odzyskiwanie danych. Z tego, co widzę, automatyczne wyłączanie, błąd wentylatora, powolne działanie i przegrzewanie już zostały usunięte. Minęły już cztery lata od zakupu laptopa i mam nadzieję, że będzie mi towarzyszył jeszcze przez wiele lat.

Kilka Azjatek, które mówią po polsku na Instagramie, osiągnęło popularność wśród polskich odbiorców Dzisiaj jest piątek, 24 października 2025. W dzisiejszym wpisie podzielę się kilkoma przemyśleniami i spostrzeżeniami dotyczącymi tego, że kilka Azjatek, które mówią po polsku na Instagramie, osiągnęło popularność wśród polskich odbiorców. Mieszkając w mieszkaniu bez połączenia Wi-Fi, w ciągu ostatnich dni poświęciłem dużo czasu na ćwiczenia dotyczące Unity i WinForms zamiast na tworzenie polskojęzycznych wpisów. Ostatnio zauważyłem również, że kilka Azjatek, w tym jedna młoda Chinka, osiągnęło popularność wśród polskich odbiorców poprzez publikowanie rolek na Instagramie, na których mówiły po polsku. Zauważyłem, że jest kilka tysięcy łapek w górę i kilkaset komentarzy pod rolkami tej Chinki, której konto ma już ponad 10 000 obserwatorów. Instagram polecał mi jej rolki tak wiele razy, że aż trudno było tego nie zauważyć. Osiągnięcie popularności wśród polskich odbiorców też należało do moich pierwotnych celów, ale jakiś czas temu już postanowiłem zrezygnować z dążenia do tego celu. Moje polskojęzyczne wpisy w formie pisemnej okazały się niepopularne w porównaniu do rolek opublikowanych przez te Azjatki, które mieszkają nawet w Polsce. Widać, że w porównaniu do nich musiałem pokonać większe trudności w nauce języka polskiego bez mieszkania w Polsce i studiowania polonistyki na uczelni. W ciągu nieco ponad dwóch lat pisałem około 460 wpisów po polsku, a częściej dostawały krytykę niż chwałę. Jeśli chodzi o osiągnięcie popularności wśród polskich odbiorców, nie chcę narzekać na „niesprawiedliwość”. Muszę się przyznać, że zapewne mam poczucie niesprawiedliwości, ale ważne jest, aby mu się nie poddawać. Jako introwertyk i człowiek wewnątrzsterowny po prostu wolę pisać niż mówić. We współczesnym społeczeństwie rządzonym przez krótkie filmy trwające tylko kilkanaście sekund, popularność często osiągają ci, którzy potrafią dobrze mówić niż ci, którzy potrafią dobrze pisać.

Myśli o języku, 10 października 2025 r. Dzisiaj jest piątek, 10 października 2025. W dzisiejszym wpisie podzielę się kilkoma przemyśleniami i spostrzeżeniami na temat języka, które dziś pojawiły się w moim umyśle. Wielokrotnie twierdziłem w sieci internetowej, że „polski jest moim ulubionym językiem”. Natomiast to nie oznacza, że lubiłbym każdą osobę narodowości polskiej, na którą się natknąłem. Wolałbym postrzegać język polski jako „najlepszy pojemnik językowy” do przechowywania moich doświadczeń, przemyśleń oraz spostrzeżeń, a nie narzędzie komunikacji umożliwiające mi porozumiewanie się z osobami narodowości polskiej. Oczywiście, że istnieją obie możliwości, ale dla mnie ważniejsza jest ta pierwsza. Czuję się świetnie, gdy mogę swobodnie wyrażać swoje myśli w języku polskim, zwłaszcza w formie pisemnej. Ponadto chciałbym przełamać takie tradycyjne przekonanie, że „język to narzędzie, które służy przede wszystkim do komunikacji”. Zamiast tego wolałbym podkreślić, że „język jest nośnikiem myśli, których dziedzictwo można przekazywać od tysięcy lat”. Dzięki tej drugiej cesze języka myśli starożytnych greckich filozofów i rzymskich pisarzy sprzed ponad dwóch tysięcy lat były przekazywane z pokolenia na pokolenie. Widać, że w takich przypadkach język nie może służyć do komunikacji między starożytnymi myślicielami a współczesnymi czytelnikami. Nie podobają mi się osoby polskiej narodowości, które z jakiegoś powodu krytykują mój wyrafinowany styl pisania po polsku, nawet gdy nie znajduje się w niektórych moich polskojęzycznych wpisach żaden błąd gramatyczny ani ortograficzny. Według mnie takie krytyki na temat tzw. błędów stylistycznych nigdy nie były uzasadnione, ponieważ przy samym rozpoczęciu swojego polskojęzycznego przedsięwzięcia już postanowiłem zastosować swój własny, unikalny styl pisania. Uważam, że taki unikalny styl pisania nie tylko sprzyjałby przekazywaniu mojego intelektualnego dziedzictwa, lecz również odróżnia mnie od innych osób piszących po polsku.

Mam silną motywację do poszerzania i szlifowania swoich umiejętności obsługi komputera Dzisiaj jest poniedziałek, 6 października 2025. W dzisiejszym wpisie podzielę się kilkoma przemyśleniami i spostrzeżeniami dotyczącymi mojej silnej motywacji do poszerzania i szlifowania swoich umiejętności obsługi komputera. Mimo że nie jestem informatykiem z zawodu, bardzo chciałbym poszerzać i szlifować swoje umiejętności obsługi komputera, zwłaszcza te, które są związane z programowaniem. O ile pamiętam, w wieku trzech lat już zacząłem korzystać z komputera. Mogę zatem stwierdzić, że to było prawie trzy dziesięciolecia temu, kiedy po raz pierwszy zetknąłem się z fascynującym światem komputerów. Natomiast w większości przypadków mojego korzystania z komputerów oddawałem się przeglądaniu mediów społecznościowych i rozgrywce. Widać, że samo długoterminowe korzystanie z komputera nie do końca sprzyja rozwijaniu umiejętności obsługi komputera. Nauczyłem się z doświadczenia, że udoskonalenie takich trudnych umiejętności związanych z programowaniem jak praca w Javie Swing wymagałoby nie tylko motywacji, lecz także pełnego zaangażowania i wytrwałości. Na szczęście w dzisiejszych czasach różne modele sztucznej inteligencji czynią naukę programowania łatwiejszą niż kiedykolwiek dla osób interesujących się tą dziedziną. Pod kierownictwem ChatGPT i Doubao 2 października zacząłem tworzyć swoją drugą grę w Unity. Okazało się, że wczoraj stała się o wiele bardziej skomplikowana niż moja pierwsza gra dotycząca toczącej się kuli i figur szachowych. W mojej drugiej grze protagonistka potrafi chodzić i biegać w dowolnym kierunku, męczyć się podczas biegu, skakać, śmiać i prowadzić samochód w świecie z kolorową podłogą, pozaziemskim niebem, wieżowcami oraz automatycznie chodzącymi robotami przypominającymi dziewczyny z anime itd. Zdałem sobie sprawę, że nawet przy używaniu kodów skryptów generowanych przez SI samo dostosowywanie różnorodnych parametrów w Unity było trudnym i żmudnym wyzwaniem.

Nie sprzeciwiam się terminowi „mężczyzna o wysokiej wartości”, ale... Dzisiaj jest czwartek, 2 października 2025. W dzisiejszym wpisie podzielę się kilkoma przemyśleniami i spostrzeżeniami dotyczącymi terminu „mężczyzna o wysokiej wartości”, któremu się nie sprzeciwiam, ale o którym mam jedno zastrzeżenie. Już jakiś czas temu zauważyłem, że niektóre polskojęzyczne kanały na YouTubie zawierają treści związane z psychologią, które obejmują udostępnianie porad lub wskazówek na temat mężczyzny o wysokiej wartości. Z tego, co zauważyłem, definicja tego terminu może się różnić w zależności od twórcy treści poruszającego ten temat. Według różnych twórców treści asertywność, celowe życie, ciekawy świat wewnętrzny, dbanie o siebie, nastawienie na rozwój, ocena samego siebie, pewność siebie, poczucie humoru, poczucie odpowiedzialności oraz wysoka inteligencja emocjonalna należą m.in. do cech mężczyzny o wysokiej wartości. Natomiast w niektórych takich treściach podkreślano coś takiego, jak stać się wartościowym mężczyzną, który może przyciągać każdą kobietę. Moim zdaniem zdolność przyciągania kobiet nie w pełni odzwierciedla wysoką wartość mężczyzny. Ponadto uważam, że niektóre takie kanały zniekształcają znaczenie stoicyzmu, gdyż nadmiernie skupiają się na treściach dotyczących relacji damsko-męskich. Jako trzydziestodwuletni mężczyzna nie interesuję się przyciąganiem kobiet, ponieważ jestem człowiekiem wewnątrzsterownym. Wolałbym stać się lepszą wersją siebie niż tzw. mężczyzną o wysokiej wartości, mimo że już mam takie cechy jak celowe życie i nastawienie na rozwój. W rzeczywistości rozwój osobisty należy do moich najważniejszych priorytetów, więc nie sprzeciwiam się posiadaniu takich cech. Natomiast gdybym miał stać się mężczyzną o wysokiej wartości, nie przejmowałbym się, jak byłbym postrzegany w oczach kobiet. Oprócz członków rodziny, koleżanek i przyjaciółek zdecydowana większość kobiet dla mnie to po prostu przypadkowe osoby, które nie mają nic do czynienia ze mną.

Zbliżający się wielkimi krokami tegoroczny październik skłania mnie do przemyśleń Dzisiaj jest wtorek, 30 września 2025. W dzisiejszym wpisie podzielę się kilkoma przemyśleniami i spostrzeżeniami z okazji zbliżającego się wielkimi krokami tegorocznego października. Według mojej obserwacji koniec września kojarzy się wielu ludziom ze słynną amerykańską piosenką rockową, którą śpiewał Billie Joe Armstrong. Niektórzy Chińczycy właśnie słuchają tej piosenki, której tytuł można przetłumaczyć jako „Obudź mnie, gdy wrzesień się skończy”. Z jakiegoś powodu stała się memem internetowym w Chinach, ponieważ niektórzy Chińczycy przetłumaczyli jej tytuł na język chiński jako zwrot oznaczający „przespać aż do Święta Narodowego”. Powód, dla którego tak się dzieje, przypuszczalnie polega na tym, że Chińskie Święto Narodowe jest obchodzone 1 października. W Chinach pierwszy tydzień października po chińsku nazywany jest „Złotym Tygodniem”, w którym Chińczycy mają dni wolne od pracy. Ponadto dopiero uświadomiłem sobie, że w tym roku Święto Środka Jesieni przypada na 6 października. Mieszkając w pewnym mieście przy rzece Jangcy na półkuli północnej, cieszę się, że pod koniec września upalne lato rzeczywiście już minęło. Poza cieszeniem się jesiennym chłodem na przełomie września i października jest jeszcze jeden powód, dla którego warto wyczekiwać nadejścia października. Według różnych źródeł wrzesień jest historycznie najgorszym miesiącem dla kryptowalut oraz rynku akcji giełdowych. To chyba ulga dla wielu inwestorów, że wraz ze zbliżeniem się wielkimi krokami tegorocznego października taka słaba sytuacja finansowa ulegnie w pewnym stopniu poprawie. Ponadto powszechnie wiadomo, że rozpoczęcie października oznacza również rozpoczęcie czwartego i ostatniego kwartału roku. Wydaje się, że raporty finansowe wielu spółek zostaną opublikowane w czwartym kwartale tego roku. Mam nadzieję, że pewne akcje giełdowe wreszcie będą nabierały rozpędu wzrostowego w czwartym kwartale bieżącego roku.