El Buho Cabellero Él es más silencio que la noche. Él viene para hacernos temblar. Quién es? Él no pudo parar de reir. ¡Este poema fue tan ridiculo! Il no hizo nada para asustar nadie. Su motivo fue simple - le gusta volar. Entonces, voló. Cada noche voló sobre todo el país, sin que nadie no le parara. Pero eso fue un poco extraño, si él lo había pensado. Las notas llenaron los noticias y los periodicos con los mensajes de miedo sobre él. No podía hacer nada contra ellos. Él no sabía ningun razón por que las personas le odiarían. Pues una noche paró su vuelo para escuchar. Como un búho, fue fácil esconderlo en un arbol y escuchar sin que nadie no lo viera. Lo que escuchó lo dio miedo. - Ese búho es la rázon por todos nuestros malos! - Sí. Si ello quería ayudarnos, podría con sus vuelos y sus ojos que miran todo. - No nos ayuda, pues es probable que ayude nuestros enemigos. El búho comenzó llorar. No quería hacer más que volar las noches. "Qué piensan que soy, ¿un caballero búho?" Y salio para encontrar un lugar sin problemas en que podria volar.

Ma Lecture Recente Grâce à ILL, j’ai lu deux livres de sci-fi plus moderne : Demain une oasis (Ayerdhal) et Les Fourmis (Bernard Werber). Je peux chaleureusement recommander les deux, qui sont pleins d’action et de mystère. Demain une oasis nous présente un monde déchiré par l’avarice des pays développés. Le personnage principal est enlevé pour aider un groupe humanitaire africain qui aide les réfugiés de la sècheresse. Il ne sait pas réconcilier sa sympathie avec leur cause avec sa moralité qui désapprouve l’enlèvement et le vol. Le lecteur comprend avec lui la complexité de la situation et la grandeur de l’égoïsme des uns et de la vision des autres. Les éléments d’une histoire d’espionnage accroissent la tension. Les Fourmis a deux intrigues parallèles, l’une dans la civilisation des fourmis et l’autre dans le monde humain. Le lecteur ne sait pas comment elles sont liées jusqu’à la fin, et ce n’est pas du tout le seul mystère. Je sympathisais plus avec et étais plus terrifiée par les fourmis que j’aurais cru possible avant de l’ayant lu, mais je ne pouvais pas arrêter de le lire grâce à la suspense continue. C’est le premier dans une série si vous aimez le premier. Si vous ne pouvez pas le deviner, j’ai vraiment aimé ces livres et je voulais les partager avec vous. Bonne lecture !

Ruang Keluarga Di ruang keluarga ini ada tiga kursi hijau dan sofa hijau. Di antara sofa dan kursi ada meja. Ada vas bunga di meja dan vas bunga lain di lemari. Ada juga pot bunga dan gambar di belakang sofa. Dalam gambar ada rumah dan halamanya dengan pohon. Jendela ruang keluarga di belakang kursi di samping pot bunga.

Rumah Saya Di depan rumah saya ada tangga. Di depan tangga ada banyak sepeda. Di bagai depan rumah saya ada ruang tamu. Di samping ruang tamu ada dapur. Di belakang dapur ada ruang keluarga. Di sebelah kanan ruang keluarga ada kamar tidur dua dan kamar mandi, dan di sebelah kiri ruang keluara ada juga kamar tidur dua dan kamar mandi. Kamar tidur saya di sebelah kanan dan punya jendela.

De Kluizenaar en De Bioskoop De kluizenaar was verveeld. Echt waar, het is vervelend om een kluizenaar te zijn. Er zijn niet zo veel mensen in de woestijn en helemaal geen bioskopen in de grotten. Hij koos zijn favoriete wandelstok en loopte naar de oase. Hij vond zijn broertje in zijn auto. “Hoi broertje, hoe gaat het met je?” “Wat doet je hier Sjef?” zei zijn broertje, woedend. “Waarom ben je niet in de woestijn? Het is jouw beroep! Het is de familietraditie!” “Jawel, klopt. Maar het is onmogelijk vervelend. Ik zoek een bioskop voor mijn grot.” “Dat is de stomste idee dat ik ooit heb gehoord.” “Wacht even, Willem, ik...” “Laat maar, ik ben heel bezig. Niet iedereen kan kluizenaar worden. Ik moet geld dienen.” Willem reed heel snel weg. Sjef werd verdrietig na dit gesprek. Hij hield van filmen, en een bioskoop leek de perfecte toevoeging aan zijn grot. Misschien zou de Van Scherm familie behulpzamer zijn. Hun familietraditie was toneelspelen. “Hallo, hoe kan ik u helpen?” “Mejuffrouw Van Scherm?” “Ja, hoe kan ik u helpen?” “Ik zoek een bioskoop.” “U standt in een bioskoop.” “Ah, jawel, dat weet ik, maar ik wil een bioskop voor mijn grot.” Mejuffrouw Van Scherm leek wantrouwig. “Hebben mijn broeren u gestuurd?” “Nee, helemaal niet. Ik ben een kluizenaar” – hij bloosde – “en ik woon in een grot.” “Ik wens dat ik in een grot woonde. Mijn broeren zijn onmogelijk.” “De mijne ook. Maar, heeft u een bioskoop voor een grot?” “Echt niet. Maar misschien is het mogelijk om iets te maken. Ik zal mijn broer vragen.” “Dank u wel, mejuffrouw.” Enkele jaren later... “Mevrouw Van Scherm?” “Hoe kan ik u helpen?” “Ik hoor dat u heeft een bioskoop gemaakt voor een grot?” “Jawel, wilt u ook er één?” “Nee, bedankt, ik heb geen grot. Maar ik wil wel een bioskoop voor mijn boomhut.” “Dat kan.” “Oh leuk! Werkt de bioskoop in de grot echt goed?” “Ja, super goed.” “Heeft u hem gebruikt?” “Jawel. Ik woon erin.”

Livres Interessants Malheureusement, je n’ai pas le temps d’inclure un cours de français ce semestre. Pour continuer de pratiquer et s’améliorer, j’ai décidé d’approfondir ma connaissance de la science-fiction française. J’ai commencé avec deux livres que j’ai trouvés dans la bibliothèque universitaire : La Mort de la Terre, par J. H. Rosny, et Magique Aujourd’hui, par Isabelle Jarry. Tous les deux livres se projettent notre monde dans l’avenir et se centrent sur la question de la humanité. La Mort de La Terre, une courte nouvelle, se trouve dans l’avenir lointain. Les différences sont très apparentes : il n’y a pas d’eau, et la race humaine est au bord de l’extinction. Cette nouvelle est pleine d’action et de tension, vue que les chances du survivre sont en train d’amoindrir. C’est un drame de l’évolution et le survivre – ou pas. Je ne peux pas le décrire trop sans les spoilers, mais les détails de cette Terre très loin dans l’avenir et les créatures qui ont survécu sont très intéressants. Magique Aujourd’hui se trouve dans l’avenir plus proche. On peut facilement imaginer une société comme celle-ci, avec la technologie avancée et la peur de cette technologie. On regarde le développement de l’humanité du personnage principal et de son robot. Au commencement, l’intrigue est un peu lente, mais elle accélère. L’action vient des personnages, qui nous introduisent lentement dans les détails de cette société. J’aime bien ces histoires, et le genre en général, parce qu’elles nous ouvrent un nouveau monde qui nous posent des questions sur notre monde en piquant l’imagination. Si vous avez suggestions sur mes futurs lectures – sci-fi ou pas, direz-les-moi s’il-vous plaît !

Verhaal van een Schilderij Lavendel en blauw, helder groen en donker groen. De bloemen en bladeren glinsterden in de hitte. Hij was verliefd van deze landschap. Hij wist niet hoe hij kon hem vertrokken zijn tijdens zo veel jaren. Hij hoorde een vrouwelijke stem achter hem. "Je verft toch?" "Ja, deze landschap is perfect voor schilderen. Ik denk dat ik alles voor dit moment heb gestudeerd." "De landschap. Natuurlijk, is hij een hele mooie reden om terug te komen." Hij valt stil voor een moment. "Wil je dat ik jij ook schildert?" "Stomme." Zij loopte weg/ "Wat leuke kleuren," dacht hij toen hij de orange en rood van zijn kleren zag. "Ik moet haar hier toevoegen." De volgende gaf hij haar de geeindigde schilderij. Maar ze zei alleen, "Stomme." Na veel jaren, de vrouw stierf. Toen hij kwam terug voor haar begrafenis, zag de man de schilderij dat hij haar had gegeven. "Ze hield hem!" zei hij in verassing. "Ja," zei hun zoon. "Ze hield van de kleuren." "Maar ze heeft alleen 'stomme' gezegd toen ik hem aan haar gaf." "Ja, ze zei dat ook vaak als ze het keek." "Ik begreep haar nooit. En nu is het te laat, denk ik." "Een keer, keek ik naar haar toen ze naar deze schilderij keek, en ze kei, 'het maakt me niet uit wat je schildert, het maakt me uit waarvan je houdt.' Begrijp je dat?" "Ja, dat begrijp ik," zei de man. En hij huilde.

Oosterschelde Nationaal Park Oosterschelde ligt op en tussen eilanden in het zuidwesten van Nederland. In vergelijking met andere Nederlandse nationale parken is dit het grootst met 37.000 hectare van oppervlakte. Het is een nationaal park geworden in mei 2002. Het werd een rivierdelta door polderen, dus is het landschap vol slikken, stranden, en overal water, zout en zoet. De dieren die daarin wonen omvatten zeehonden, bruinvissen (een soort dolfijn) en het leven op de bodem van de zee. Op de slikken groeien veel zoutplanten. In Oosterschelde bestaan veel activiteiten voor bezoekers de natuur te genieten. Ze kunnen varen, wandelen, oesters en mosselen rapen, en zeedieren kijken tijdens hun bezoek naar het park.

Een biljet naar Shenzhen Ik heb mijn auto gereden naar de vliegveld in Los Vegas. Hoewel woon ik vlakbij deze stad, hou ik niet ervan. Ik ben niet verdrietig om Nevada te vertrekken, alhoewel ik het mooi vind. Ja, dat klopt. Ik laat mijn baan, mijn kleine huis, en mijn auto omdat iedereen me een billet naar Shezhen gekocht heeft. Shenzhen is een stad in het zuiden van China, als je het niet kent. Iedereen die Chinees spreekt. Iedereen die zijn naam heeft me niet gegeven. Ik ben dom, dat weet ik ook. Maar mijn dochter spreekt Chinese. En als mijn dochter voor mijn een biljet gekocht heeft, zal ik naar ergens gaan. Ik heb erover niet gedacht tot ik vertrek uit Los Angelos dat ik vertrek ook uit de Verenigde Staten. ‘Tuurklijk, heb ik een paspoort, maar ik kan niets controleren zodra ik vertrek. Ik vraag me waarom ben ik niet bang. Het is een erg lange vlucht. Ik ben heel blij om in Shanghai aan te komen zodat ik verlopen kan. Dan moet ik een andere, korter vlucht nemen om Shenzhen. Er zijn meer Chinesen op deze vlucht. Ik luister naar de taal met dezelde verwondering dat ik had als mijn dochter het gesprook. Ik weet juist wat woorden en geen karakters. Ik arriveer in de vliegveld. Het is het midden van de nacht, en ik zie een heleboel lichtjes van de stad. Iedereen roept mijn naam. Het is niet mijn dochter. De man roept mijn naam opnieuw. “Ja, die ben ik.” “Een vrouw heeft mij dit voor u gegeven, mevrouw. Alstublieft.” Hij geeft me een koffer. En hij geeft me een baby. “Wie was zij? Wie is de baby?” “Dat weet ik niet, mevrouw.” “Dank u.” Ik bel een taxi en ga naar de hotelkamer dat iedereen heeft voor mij gekregen. Iedereen die heeft mij ook een koffer en een baby geregeld. Ik ben helemaal verward, maar ik hoop nog mijn dochter te zien.