Цёплы фронт з Казахстана (частка чацвёртая)

На цвёрдым пяску ў панадворку добра гуляць у футбол, у “кіі і слоікі” (не разумею што гэта), у “чыжа”... Толькі Валіцца (толькі балюча валіцца на зямлю) (здаецца так мілагучней) - таму і каленкі заўсёды шэрыя і ў зялёнцы. З вуліцы прыйдзеш, а маці з парога кажа: «Бацечкі! Ногі вось, ногі! Як у вярблюда!». Дзе яна толькі вярблюдаў у Казахстане бачыла? Пэўна, у звярынцах, якія кожны год на галоўнай гарадской пустцы пустэчы амаль усё лета стаяць... 
У “выкідалы” ж ці “стоп галі-галоп” гуляюць на асфальтаваных дарожках сцяжынках... “Стоп галі-галоп!.. Да цябе тры гіганцкіх, два простых і дзевяць мурашыных”. Ізноў памыліўся, не разлічыў. І твае “мурашыныя” вельмі падобныя да на “гіганцкіях”, а партнёры ўдзельнікі па гульні  ўсе разам дружна  патрабуюць зрабіць прывесці памер кроку ў адпаведнасціь з агульнапрынятымі “стандартамі”... 
Асфальт у нас кладуць якраз на зляжалы пясок, таму ён вельмі хутка пачынае рэпацца. Вялікім мастацтвам было ісці з маці, прымудраючыся не наступаць на гэтыя шматлікія цяснінкі расколінкі. А як жа?! “Хто ў цясніну расколіну наступіць, той і Гітлера палюбіць!” Хіба вы не ведалі? І каменьчыкi яшчэ з асфальту тырчаць...