I realize something from the old time that I used to speak out loud when I was in a classroom. ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่ ให้สะใภ้ใช้คล้องคอ ใฝ่ใจเอาใส่ห่อ มิหลงใหลใครขอดู จะใคร่ลงเรือใบ ดูน้ำใสและปลาปู สิ่งใดอยู่ในตู้ มิใช่อยู่ใต้ตั่งเตียง บ้าใบ้ถือใยบัว หูตามัวมาใกล้เคียง เล่าท่องอย่าละเลี่ยง ยี่สิบม้วนจำจงดี This is all about ใ-. When I was young, my teacher told me to memorize all these sentences. :D

They are pronounced the same as -ai such as ใคร (krai), ได้ (dai). I don't think we have any rule for using ใ- and ไ-. you have to remember which word we use ใ- and which word we use ไ-.